„Nigdy nie wątp, że mała grupa myślących, oddanych obywateli może zmienić świat. W rzeczywistości jest jedyną taką grupą”.
Misją Cureus jest zmiana obowiązującego od dawna modelu publikacji medycznych, w którym składanie prac badawczych jest kosztowne, skomplikowane i czasochłonne.
Osocze bogatopłytkowe/prp, regeneracja tkanek, aktywacja płytek krwi, terapia proliferacyjna glukozą, płytki krwi, terapia proliferacyjna
Cytuj ten artykuł jako: Harrison TE, Bowler J, Reeves K i in. (17 maja 2022 r.) Wpływ glukozy na liczbę i objętość płytek krwi: implikacje dla medycyny regeneracyjnej. Cure 14(5): e25081. doi:10.7759/cureus.25081
Osocze bogatopłytkowe (PRP) i roztwory hipertonicznej glukozy są powszechnie stosowane do iniekcji w medycynie regeneracyjnej, czasami łącznie. Wpływ hipertonicznej glukozy na lizę i aktywację płytek krwi nie był wcześniej opisywany. Przetestowaliśmy wpływ podwyższonego stężenia glukozy na liczbę płytek krwi i erytrocytów, a także na objętość komórek w PRP i krwi pełnej (WB). Gwałtowny, częściowy spadek liczby płytek krwi wystąpił we wszystkich mieszankach glukozy zmieszanych z PRP lub krwią pełną, co jest zgodne z częściową lizą. Po pierwszej minucie liczba płytek krwi pozostała stabilna, co wskazuje na szybkie przystosowanie się resztkowych płytek krwi do skrajnej hipertoniczności (>2000 mOsm). Po pierwszej minucie liczba płytek krwi pozostała stabilna, co wskazuje na szybkie przystosowanie się resztkowych płytek krwi do skrajnej hipertoniczności (>2000 mOsm). После первой MINUTы количество тромбоцитов оставалось стабильным, что указывает на быструю аккомодацию остаточных тромбоцитов до экстремального (>2000 мОсм) гипертонуса. Po pierwszej minucie liczba płytek krwi pozostała stabilna, co wskazuje na szybkie przystosowanie się resztkowych płytek krwi do skrajnej hipertoniczności (>2000 mOsm).第一分钟后，血小板计数保持稳定，表明残余血小板迅速适应极端（> 2000 mOsm）高渗状态。2000 mOsm）高渗状态。 После первой MINUTы количество тромбоцитов оставалось стабильным, что указывает на быструю адаптацию остаточных тромбоцитов к экстремальному (>2000 мОсм) гиперосмолярному состоянию. Po pierwszej minucie liczba płytek krwi pozostała stabilna, co wskazuje na szybką adaptację pozostałych płytek krwi do skrajnego (>2000 mOsm) stanu hiperosmotycznego.Stężenia glukozy wynoszące 25% i więcej powodowały istotny wzrost średniej objętości płytek krwi (MPV), co wskazuje na wczesny etap aktywacji płytek krwi. Konieczne są dalsze badania w celu ustalenia, czy dochodzi do lizy lub aktywacji płytek krwi oraz czy wstrzyknięcie hipertonicznej glukozy, samodzielnie lub w połączeniu z PRP, może przynieść dodatkowe korzyści kliniczne.
W latach 50. XX wieku amerykański chirurg George Hackett odkrył, że może trwale złagodzić ból stawów i pleców u wielu pacjentów, wstrzykując roztwór proliferacyjny do ścięgien i więzadeł. Jego eksperymenty na królikach wykazały, że leczenie, które nazwał terapią proliferacyjną, powodowało powiększenie i wzmocnienie ścięgien. Badania histologiczne potwierdziły, że w trakcie tego procesu powstaje nowy kolagen [1].
W ciągu pierwszych kilku dekad wypróbowywano wiele różnych rozwiązań dystrybucyjnych. W latach 90. XX wieku większość lekarzy uważała wysokie stężenia glukozy za najbezpieczniejszą i najskuteczniejszą metodę. Jednak mechanizm działania pozostaje niejasny.
W XX wieku przeprowadzono niewiele badań klinicznych po pracach Hacketta. Jednak w latach 2000. nastąpiło odrodzenie zainteresowania tą metodą i zakończono kilka udanych badań klinicznych nad terapią proliferacyjną w leczeniu bólu dolnej części pleców [2], choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego [3] i zapalenia nadkłykcia bocznego [4].
Regeneracja tkanek wymaga udziału komórek macierzystych. Dlatego wysokie stężenie glukozy musi w jakiś sposób indukować migrację, replikację i różnicowanie komórek macierzystych. Stawiamy hipotezę, że płytki krwi mogą pełnić rolę przekaźników, a wysokie stężenie glukozy może powodować uwalnianie cytokin i czynników wzrostu przez płytki krwi, promując w ten sposób procesy regeneracyjne, a zwłaszcza migrację komórek macierzystych do obszarów o wysokim stężeniu glukozy.
Aktywacja płytek krwi zawsze poprzedza wzrost stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego [5]. W 2008 roku Liu i wsp. wykazali, że wysoki poziom glukozy zwiększa aktywność kanałów kanonicznych receptora przejściowego potencjału typu 6 (TRPC6) w błonie plazmatycznej, co prowadzi do napływu jonów wapnia do płytek krwi [6]. W innym badaniu wykazano, że ekspozycja strefy brzeżnej mikrotubul na jony wapnia powoduje relaksację, ekspansję i deformację strefy brzeżnej, co z kolei powoduje zmianę kształtu z dysku na kulisty, co skutkuje średnią objętością płytek krwi (MPV) [7].
Hipoteza, którą postawiliśmy w tym badaniu, jest taka, że ​​ekspozycja płytek krwi na wysokie stężenia glukozy wpływa na strefę brzeżną mikrotubul i środowisko wewnątrzkomórkowe, co prowadzi do wzrostu MPV.
Wszyscy uczestnicy podpisali formularz świadomej zgody po wyjaśnieniu szczegółów badania i przed otrzymaniem próbek. W badaniu wykorzystano wyłącznie próbki PRP o hematokrycie powyżej 2%, aby umożliwić porównanie liczby erytrocytów i średniej objętości krwinki czerwonej (MCV).
Badanie przeprowadzono w czterech fazach: pierwsza faza dotyczyła PRP, a pozostałe fazy – krwi pełnej (tab. 1). Jak opisano wcześniej [8], wszystkie względne siły odśrodkowe (RCF, siła g) obliczono od punktu środkowego (Rmid, w cm) kolumny krwi w strzykawce wirówkowej. Wybraliśmy MPV jako marker uczulenia płytek krwi, a liczbę płytek krwi jako wskaźnik potencjalnej lizy płytek krwi – oba te parametry można łatwo zmierzyć za pomocą standardowych analizatorów hematologicznych.
W pierwszej fazie 47 ochotników oddało próbki krwi — jedną probówkę z kwasem etylenodiaminotetraoctowym (EDTA) i jedną próbkę pełnej krwi bogatopłytkowej (PRP) (antykoagulowanej cytrynianem sodu (NaCl, 3%)) (Tabela 1). Natychmiast umieścić kołyskę w probówce. Morfologię krwi (CBC) wykonano na próbkach EDTA w trzech powtórzeniach, a próbki NaCl analizowano w trzech powtórzeniach pod kątem analizy CBC, a następnie przygotowano PRP różnymi metodami opisanymi powyżej [8]. Wszystkie próbki PRP przygotowano przez wirowanie przy 900–1000 g. Każdą próbkę PRP mieszano na mieszadle wirowym przez 5–10 sekund, a następnie podzielono na pięć alikwotów po 0,5 ml do probówek.
Aby ocenić wpływ ekspozycji płytek krwi na podwyższone stężenia glukozy, równe ilości (0,5 ml) 0%, 5%, 12,5%, 25% i 50% glukozy w wodzie zmieszano z próbkami płytek krwi, aby uzyskać stężenia 0%, 2,5%, 6,25%, 12,5% i 25% mieszaniny glukozy, a następnie wytrząsano probówki na wytrząsarce przez 15 minut. Całkowita objętość (TAC) każdej mieszaniny analizowano trzykrotnie po 15 minutach. Liczbę płytek krwi (PLT), liczbę RBC, MCV i MPV uśredniono dla każdej probówki, a średnią liczbę płytek krwi, RBC, MCV i MPV obliczono dla wszystkich próbek PRP.
Po zakończeniu pierwszej fazy zbierania danych zaobserwowaliśmy istotny wzrost objętości płytek krwi w osoczu bogatopłytkowym (PRP) po dodaniu D50W. Płytki krwi bogatopłytkowej (PRP) niekoniecznie reprezentują wszystkie płytki krwi we krwi, a podłoże PRP różni się od podłoża WB. Dlatego zdecydowaliśmy się przeprowadzić drugą fazę badania klinicznego dotyczącego wpływu dodania D50W do krwi pełnej.
Do drugiej rundy wybraliśmy wielkość próby 30 na podstawie wyników z pierwszej serii, jak opisano w sekcji Analiza. W tej serii 20 ochotników oddało próbki krwi (Tabela 1). Pełną krew (1,8 ml) pobrano do 3 ml strzykawki i dodano 0,2 ml 40% NaCl jako środka przeciwzakrzepowego. Zawartość strzykawki z pełną krwią mieszano przez pięć sekund za pomocą mieszadła wirowego, a morfologię krwi analizowano trzykrotnie. Po analizie, krew z dodatkiem środka przeciwzakrzepowego dodano do 2 ml 50% glukozy w 5 ml strzykawce (końcowe stężenie glukozy wynosiło około 25% (D25) i umieszczono w probówce wytrząsanej na 30 minut. Po 30 minutach D25/CBC w strzykawkach WB analizowano trzykrotnie. Uśredniono liczbę płytek krwi, liczbę RBC, MCV i MPV na strzykawkę, a średnie PLT, liczbę RBC, MCV i MPV obliczono dla każdej próbki przed i po dodaniu glukozy.
Ponieważ płytki krwi pełnej są powszechnie narażone na hipertoniczną glukozę podczas proliferacyjnej terapii glukozą z powodu minimalnie inwazyjnej iniekcji, a łączenie PRP z hipertoniczną glukozą tuż przed iniekcją nie jest powszechne, zdecydowaliśmy się zbadać hipertoniczną glukozę w połączeniu z WB w Sekcji 1. Kroki trzeci i czwarty. Na każdym etapie 20 ochotników oddało 7-8 ml ACD-A (kwas zawierający cytrynian trisodowy (22,0 g/l), kwas cytrynowy (8,0 g/l) i glukozę (24,5 g/l), roztwór cytrynianu dekstrozy) jako antykoagulanty krwi (Tabela 1). Do określenia progu procentowego związanego ze wzrostem MPV wykorzystano tylko mieszaniny glukozy o stężeniu większym niż 12,5%. Na trzecim etapie do probówki umieszcza się 1 ml krwi. Następnie wymieszaj krew na mieszadle wirowym przez 10 sekund, dodając do probówki 1 ml 30%, 40% lub 50% glukozy, aby uzyskać końcowe stężenie glukozy odpowiednio 15%, 20% i 25%. Próbki krwi z glukozą analizowano pod kątem morfologii krwi natychmiast po wymieszaniu, a następnie powtarzano co dwie minuty przez 30 minut.
Podczas wstępnego mieszania, dodanie 1:1 hipertonicznej glukozy i WB lub PRP powoduje ekspozycję płytek krwi na stężenia powyżej 25% przez kilka sekund. W czwartym kroku, aby ocenić wpływ hipertonicznej glukozy przy minimalnych początkowych stężeniach szczytowych i zbadać górną granicę wpływu glukozy, dodaliśmy tylko niewielką ilość krwi do D25W lub D50W. Umieściliśmy 1 ml D25W lub D50W w probówce i dodaliśmy 0,2 ml WB, mieszając próbkę na wirówce przez 10 sekund. W tych przypadkach krew była eksponowana na stężenie glukozy o około 20% powyżej stężenia końcowego, a nie o 50% powyżej stężenia końcowego, jak w Fazie 3, co skutkowało końcowymi stężeniami glukozy wynoszącymi 20,8% i 41,6%. Mieszane próbki analizowano w tym samym odstępie czasu, co w kroku 3.
W pierwszym etapie każdej serii rozcieńczeń glukozy pobrano 30 próbek, ponieważ była to odpowiednia wielkość próby dla badania pilotażowego [9]. Pod koniec każdej fazy (w tym pierwszej fazy) oceń adekwatność wielkości próby, korzystając ze wzoru użytego do określenia wielkości próby potrzebnej do oszacowania średniej ciągłej zmiennej wyniku w jednej populacji. Wzór n = Z2 x SD2 /E2. W tym równaniu Z jest wynikiem Z, SD jest odchyleniem standardowym, a E jest pożądanym błędem [10]. Nasza alfa wynosi 0,05, co odpowiada wartości Z wynoszącej 1,96, i oczekujemy błędu wynoszącego 5 (w procentach). Dlatego rozwiązujemy dla n = (1,962 x SD2)/52. Wyniki pokazały, że wielkość próby wymagana dla każdego etapu była mniejsza niż rzeczywista liczba zebranych próbek.
W okresach 1, 3 i 4, w których stosowano więcej niż jedno stężenie glukozy, analizowano wpływ różnych stężeń glukozy, porównując ułamkową zmianę między czasem 0 a każdym kolejnym czasem (faza 1 po 15 minutach, okres 3 po 15 minutach) i cztery po 15 sekundach, a następnie co dwie minuty). Szybkości zmian dla każdego okresu porównano za pomocą testu U Manna-Whitneya, ponieważ dane nie wykazywały rozkładu normalnego określonego testem normalności Shapiro-Wilka. Ponieważ w pierwszym, trzecim i czwartym kroku przeprowadzono analizę 1 do 1 kilku grup (pięciu) (łącznie pięć), zastosowano poprawkę Bonferroniego w celu dostosowania pożądanej wartości alfa do ≤0,01, ale nie ≤0,05.
Zmniejszenie liczby płytek krwi przy wszystkich stężeniach hipertonicznej dekstrozy i wzrost MPV w płytkach PRP przy stężeniu dekstrozy >12,5%: liczba płytek krwi PRP wzrosła od jednego do pięciu razy w porównaniu ze stężeniem wyjściowym pełnej krwi, różniąc się w zależności od metody (nie pokazano). Zmniejszenie liczby płytek krwi przy wszystkich stężeniach hipertonicznej dekstrozy i wzrost MPV w płytkach PRP przy stężeniu dekstrozy >12,5%: liczba płytek krwi PRP wzrosła od jednego do pięciu razy w porównaniu ze stężeniem wyjściowym pełnej krwi, różniąc się w zależności od metody (nie pokazano). Уменьшение количества тромбоцитов при всех концентрациях гипертонической декстрозы i увеличение MPV в тромбоцитах PRP при концентрации декстрозы > 12,5%: количество тромбоцитов PRP увеличилось в 1-5 раз сравнению с исходной цельной кровью, в зависимости от метода (не показано). Obniżona liczba płytek krwi przy wszystkich stężeniach hipertonicznej dekstrozy i zwiększona MPV w płytkach PRP przy stężeniu dekstrozy >12,5%: liczba płytek krwi PRP wzrosła 1-5 razy w porównaniu do pełnej krwi wyjściowej, w zależności od metody (nie pokazano). ).在> 12,5% 的葡萄糖浓度下,所有浓度的高渗葡萄糖降低血小板计数,PRP 血小板中MPV增加:与基线全血相比,PRP 血小板计数从浓度的1 倍上升到5 倍，因方法而异(未描述）。 Przy stężeniu glukozy >12,5% wysokie stężenie glukozy powoduje zmniejszenie liczby krwinek, MPV krwi PRP wzrasta: w porównaniu do 与基线全血, liczba krwinek PRP wzrasta od 1 do 5 razy w stosunku do stężenia (nieopisane). При концентрациях глюкозы >12,5% все концентрации гипертонической глюкозы снижали количество тромбоцитов, а MPV повышали в тромбоцитах PRP: количество тромбоцитов PRP увеличивалось od 1 do 5-кратных концентраций по сравнению с исходными концентрациями цельной крови, в зависимости от метода (не описано). Przy stężeniach glukozy >12,5% wszystkie nadciśnieniowe stężenia glukozy zmniejszały liczbę płytek krwi i zwiększały MPV w płytkach PRP: liczba płytek krwi PRP zwiększała się od 1 do 5 razy w porównaniu do wyjściowych stężeń w pełnej krwi, w zależności od metody (jak opisano).Na rysunku 1 widać, że liczba płytek krwi zmniejszyła się o prawie 75% po rozcieńczeniu w wodzie i o 20-30% po 15 minutach rozcieńczania różnymi stężeniami glukozy w porównaniu do wartości wyjściowych PRP i rozcieńczenia 1:1 dostosowanego do objętości (1- k1 z korektą objętości). k -1 hodowla).1 hodowla).
Liczbę komórek w każdym rozcieńczeniu wyraża się jako ułamek pierwotnej liczby komórek przed rozcieńczeniem.
MPV minimalnie spadło podczas produkcji PRP, bez dalszej zmiany stężeń rozcieńczenia do 12,5% w wodzie lub glukozie (w tym w mieszankach 25% PRP z glukozą) i wzrosło o ponad 20% po rozcieńczeniu w 50% roztworze glukozy (ryc. 2). Natomiast erytrocyty nie wykazywały istotnych zmian objętości przy żadnym rozcieńczeniu innym niż H2O.
Średnia objętość komórek w każdym rozcieńczeniu jest wyrażona jako procent pierwotnej objętości przed rozcieńczeniem.
Podobne, lecz mniej wyraźne zmniejszenie liczby płytek krwi i wzrost CVR zaobserwowano u chorych na raka piersi poddanych działaniu 50% glukozy (w celu przygotowania preparatu z 25% glukozą). Tabela 2 porównuje liczbę i objętość komórek we krwi pełnej rozcieńczonej w 50% dekstrozie z danymi z fazy 1 PRP rozcieńczonego w 50% dekstrozie. Zmiany w liczbie erytrocytów i MCV RBC nie były oczywiste i nie były przedmiotem naszej uwagi.
SD = odchylenie standardowe, MD = średnia różnica między grupami, SE = odchylenie standardowe średniej różnicy, RBC = erytrocyty, PLT = płytki krwi, PRP = osocze bogatopłytkowe, WB = pełna krew
Po dodaniu D50W do WB, procentowa utrata płytek krwi skorygowana o rozcieńczenie wyniosła 7,7% (310±73 w por. z 286±96) w porównaniu do 17,8% po rozcieńczeniu PRP w D50W (664±348 w por. z 544±277). MPV WB wzrosło o 16,8% (z 10,1 ± 0,5 do 11,8 ± 0,6), podczas gdy MPV PRP wzrosło o 26% (9,2 ± 0,8 w por. z 11,6 ± 0,7). Chociaż średnie różnice zarówno w zmniejszeniu liczby płytek krwi, jak i wzroście MPV były istotnie większe w przypadku PRP, zmiany w zmniejszeniu liczby płytek krwi w WB były niemal istotne (310 ± 73 do 286 ± 96 (-7,7%); p = 0,06), a wzrost MPV był istotny (10,1 ± 0,5 do 11,8 ± 0,6 (+16,8) p < 0,001). Chociaż średnie różnice zarówno w zmniejszeniu liczby płytek krwi, jak i wzroście MPV były istotnie większe w przypadku PRP, zmiany w zmniejszeniu liczby płytek krwi w WB były niemal istotne (310 ± 73 do 286 ± 96 (-7,7%); p = 0,06), a wzrost MPV był istotny (10,1 ± 0,5 do 11,8 ± 0,6 (+16,8) p < 0,001).Chociaż średnie różnice zarówno w zmniejszeniu liczby płytek krwi, jak i zwiększeniu CVR były istotnie większe w przypadku PRP, zmiany w spadku liczby płytek krwi w WB były niemal istotne (310 ± 73 do 286 ± 96 (-7,7%); p = 0,06).увеличение MPV было значительным (от 10,1 ± 0,5 do 11,8 ± 0,6 (+16,8) p < 0,001). wzrost MPV był istotny statystycznie (od 10,1 ± 0,5 do 11,8 ± 0,6 (+16,8) p < 0,001).尽管PRP 在血小板计数减少和MPV 增加方面的平均差异显着更大,但WB内血小板计数减少的变化几乎是显着的 (310 ± 73 x 286 ± 96 (-7,7%); p = 0,06) MPV的增加是显着的 (10,1 ± 0,5 到11,8 ± 0,6 (+16,8) p < .001）.尽管 PRP 在 血小板 计数 和 和 增加 方面 的 平均 差异 显着 大 ， 但 但 内血小板 计数减少 的 几乎 是 显着 的 （（（310 ± 73 至 286 ± 96 (-7,7%) ； p = 0,06）和MPV 的增加是显着的（10,1 ± 0,5 到11,8 ± 0,6 (+16,8) p < 0,001）。Zmiana w redukcji liczby płytek krwi w WB była niemal istotna statystycznie (od 310 ± 73 do 286 ± 96 (-7,7%); p = 0,06), chociaż w przypadku PRP zaobserwowano istotnie większe średnie różnice w spadku liczby płytek krwi i wzroście MPV, a wzrost MPV był istotny statystycznie.(от 10,1 ± 0,5 do 11,8 ± 0,6 (+16,8) р < 0,001). (od 10,1 ± 0,5 do 11,8 ± 0,6 (+16,8) p < 0,001).
Aby zaobserwować istotną zmianę MPV, konieczne było końcowe stężenie glukozy wynoszące 20%, ale zmiana MPV była bardziej wyraźna przy końcowym stężeniu 25%. Utrata płytek krwi ustabilizowała się po początkowym spadku. Zauważyliśmy początkowo gwałtowny spadek CVR, jednak CVR szybko przywrócono przy końcowym stężeniu glukozy wynoszącym 25%, co było istotnie wyższe niż poziomy CVR obserwowane przy końcowych stężeniach glukozy wynoszących 20% i 15% (ryc. 3 i po lewej stronie tabeli 3; zacienione pola). oznaczają wartości p ≤ alfa z poprawką Bonferroniego 0,01). Zaobserwowano również początkowy gwałtowny spadek liczby PLT, obserwowany w fazie początkowej 0–15 s, a następnie utrzymywał się na stabilnym poziomie (od 15 s do 30 min; po lewej stronie tabeli 4).
Dodanie glukozy o różnym stężeniu do krwi pełnej spowodowało początkowo szybki spadek MPV, a następnie zależną od stężenia regenerację o ponad 20%. Legenda przedstawia stężenie glukozy po rozcieńczeniu. D15, D20 i D25 wykonano w rozcieńczeniu 1:1. D21 i D41 wykonano w rozcieńczeniu 1:5.
Tabela 4 przedstawia zmianę liczby płytek krwi po rozcieńczeniu w hipertonicznym roztworze glukozy. Zaobserwowaliśmy zależność dawkozależną między natychmiastowym spadkiem liczby PLT przy rozcieńczeniu 1:1 i rozcieńczeniu 1:5. Porównując rozcieńczenia 1:1 jako pojedynczą grupę z rozcieńczeniami 1:5, w grupie 1:1 nastąpił natychmiastowy spadek liczby płytek krwi mniejszy niż w grupie 1:5 – 66 ± 48 000 (23%) w porównaniu z 99 ± 69 000 (37%). , p = 0,014) w grupie 1:5. Po początkowym spadku w pierwszym punkcie pomiaru, liczba płytek krwi wyrażona jako procent glukozy ustabilizowała się (ryc. 4).
Po dodaniu pełnej krwi do glukozy w stosunku 1:1 liczba płytek krwi spada o około 25%. Jednak po dodaniu pełnej krwi w stosunku 1:5 redukcja była znacznie większa – około 50%.
41% roztwór glukozy zwiększał MPV szybciej i bardziej drastycznie niż 25% lub 21%. Wyniki MPV przedstawiono na rysunku 3. Przy wszystkich innych rozcieńczeniach nie zaobserwowano natychmiastowego początkowego spadku MPV po dodaniu 50% roztworu glukozy. Przy użyciu 25% roztworu glukozy (stężenie glukozy 20,8% przy końcowym rozcieńczeniu) zmiana MPV była porównywalna ze zmianą w 20% roztworze glukozy przy rozcieńczeniu 1:1 (rys. 3). Chociaż zmiany MPV były początkowo większe przy stężeniu mieszanym 41% niż przy 25%, różnica w MPV między 41% a 25% po 16 minutach nie była już istotna (tabela 3, po prawej). Interesujące jest również to, że 25% roztwór glukozy zwiększał MPV skuteczniej niż 20,8%.
Badanie in vitro częściowo potwierdziło naszą hipotezę. Wykazano możliwość częściowej lizy płytek krwi przez domieszkę dekstrozy, szybkie przystosowanie się płytek krwi do skrajnej hipertoniczności oraz znaczny wzrost MPV w odpowiedzi na stężenia hipertonicznej dekstrozy > 25%. Wykazano możliwość częściowej lizy płytek krwi przez domieszkę dekstrozy, szybkie przystosowanie się płytek krwi do skrajnej hipertoniczności oraz znaczny wzrost MPV w odpowiedzi na stężenia hipertonicznej dekstrozy > 25%. Он показал потенциальный частичный лизис тромбоцитов примесью декстрозы, быструю аккомодацию тромбоцитов до экстремального гипертонуса i значительное повышение MPV w ответ на гипертоническую концентрацию декстрозы > 25%. Wykazano możliwość częściowej lizy płytek krwi pod wpływem dekstrozy, szybką akomodację płytek krwi do skrajnej hipertoniczności i znaczący wzrost MPV w odpowiedzi na hipertoniczne poziomy dekstrozy >25%.它显示出通过葡萄糖混合物潜在的部分血小板溶解，血小板快速适应极端高渗，以及响应> 25% 浓度的高渗葡萄糖时MPV 显着上升。它 显示 出 通过 葡萄糖 潜在 的 部分 血小板 溶解 血小板 快速 适应 极端 高渗 , 以及响应> 25% 浓度 高渗 葡萄糖 时 时 mpv 显着。。。。。 Он показывает потенциальный частичный лизис тромбоцитов смесями с глюкозой, быструю adaptacja тромбоцитов к экстремальному гипертонусу i значительное увеличение MPV w ответ на концентрацию гипертонической глюкозы > 25%. Wykazuje potencjalną częściową lizę płytek krwi przez mieszanki glukozy, szybką adaptację płytek krwi do skrajnej hipertoniczności i znaczący wzrost MPV w odpowiedzi na hipertoniczne stężenie glukozy >25%.Początkowy wzrost był maksymalny przy 41,6% ekspozycji na glukozę, lecz wzrost MPV zbliżył się do 25% ekspozycji na glukozę około 20 minut po ekspozycji.
Stężenie płytek krwi jest zależne od stężenia glukozy. Zauważyliśmy, że liczba płytek krwi (PLT) zmniejszała się przy wszystkich rozcieńczeniach glukozy. Gwałtowny spadek liczby płytek krwi w rozcieńczeniach H2O (0%) serii PRP może być związany z lizą osmotyczną. Alternatywnie, może to być artefakt spowodowany agregacją płytek krwi, co kontrastuje z brakiem zmiany MPV przy tym rozcieńczeniu. To odkrycie oznacza, że ​​niektóre płytki krwi są bardzo wrażliwe na hipoosmolarność.
We wszystkich rozcieńczeniach glukozy 1:1, ilość PLT zmniejszyła się o 20-30%, nawet w przypadku D5W (hipotonicznego roztworu o stężeniu 252 mOsm), co może wskazywać na specyficzny, nieosmotyczny efekt glukozy, ponieważ zarówno PLT, jak i MPV pozostały niezmienione przy trzykrotnym wzroście stężenia glukozy z D5W do D25W. W rzeczywistości stężenia PLT miały tendencję do nieznacznego wzrostu wraz ze wzrostem osmolarności.
Spadek PLT między rozcieńczeniami 1:1 i 1:5 oznacza, że ​​efekt rozpuszczania zależy od początkowego i końcowego stężenia glukozy. Gdyby zależał tylko od stężenia początkowego, można by oczekiwać różnicy w redukcji PLT między stężeniami 1:1. Ale tak nie jest. Jeśli efekt lizy zależy tylko od końcowego stężenia glukozy, to nie oczekujemy dużej różnicy między 20% rozcieńczeniem 1:1 a 20,8% rozcieńczeniem 1:5. A jednak to zrobiliśmy.
W przypadku utraty płytek krwi w wyniku ich lizy, powstaje częściowy lizat, po którym cytokiny i czynniki wzrostu są uwalniane do środowiska pozakomórkowego. Kilka badań wykazało, że lizat płytek krwi jest niemal tak samo skuteczny jak osocze bogatopłytkowe (PRP) jako roztwór proliferacyjny [11]. Samo PRP okazało się skutecznym roztworem w leczeniu proliferacji [12–14].
Nieaktywne płytki krwi krążą w postaci dysku wzmocnionego kilkoma strukturami wewnętrznymi. Podczas aktywacji przybierają bardziej kulisty lub amebowy kształt, co powoduje wzrost objętości. Wzrost objętości wymaga zwiększenia powierzchni, co jest wynikiem wypychania otwartego systemu kanalików (OCS) i dodania egzocytowych granulek do błony. Pozostaje do ustalenia, czy wzrost MPV indukowany hipertoniczną glukozą obejmuje jeden, czy oba te mechanizmy, ale jeśli ten drugi, to wzrost MPV wskazywałby na degranulację.
Badanie wykazało, że ekspozycja na wysokie stężenia glukozy na PRP lub płytkach krwi pełnej skutkowała wzrostem MPV w ciągu 15 minut przy stężeniu glukozy wynoszącym odpowiednio 25% i 41,6%.
Wzrost MPV płytek krwi może być spowodowany rozszerzeniem otaczających splotów mikrotubul w odpowiedzi na napływ jonów wapnia. Liu i in. Wykazano, że glukoza pośredniczy w napływie jonów wapnia przez kanał TRPC6 płytek krwi [6]. Nasza hipoteza jest taka, że ​​glukoza indukuje relaksację splotów mikrotubul, co prowadzi do wzrostu MPV oraz uwrażliwienia i/lub aktywacji płytek krwi. Jednak sądząc po naszych wynikach, jest to tylko część historii. W naszych testach żadne stężenie poniżej D25W nie spowodowało wzrostu MPV. Biorąc pod uwagę, że nie testowaliśmy ekspozycji na stężenia glukozy między 12,5% a 25%, nasze wyniki fazy 1 sugerują, że może istnieć próg w tym zakresie stężeń glukozy, który prowadzi do wzrostu MPV. Dalsze testy w etapach 3 i 4 wykazały, że 20-25% glukozy wydaje się być progiem dla tego, ale pozostaje niejasne, dlaczego.
Zaobserwowaliśmy również około 9% spadek MPV po wirowaniu. Nie jest jasne, czy ten spadek MPV wynika z większych i gęstszych płytek krwi uwięzionych w warstwie erytrocytów wirówki. Obserwacja ta może być istotna dla klinicystów, ponieważ może sugerować, że płytki krwi bogatopłytkowej (PRP) stanowią mniejszy i mniej gęsty podzbiór płytek krwi białej.
W poprzednim badaniu wykazaliśmy, że przygotowanie PRP metodami manualnymi jest niedrogie [8]. Jeśli glukoza uwrażliwia płytki krwi lub PRP, zwiększając ich podatność na aktywację, lub jeśli PRP jest wytwarzane z częściowymi właściwościami lizatu, może to przyspieszyć regenerację i zmniejszyć potrzebę terapii. Dlatego połączenie PRP i wysokoskoncentrowanej glukozy może być bardziej opłacalne niż samo PRP lub glukoza.
Nasze badanie ma kilka wad. Po pierwsze, wykorzystujemy PRP uzyskane kilkoma różnymi metodami. Może to prowadzić do sprzecznych wyników. Po drugie, nie byliśmy w stanie przeprowadzić analizy biochemicznej żadnej z naszych próbek, aby dokładniej określić, czy nastąpiła aktywacja płytek krwi. Chcielibyśmy zmierzyć poziom selektyny P, czynnika płytkowego 4, agregatów monocytowych płytek krwi lub innych markerów aktywacji płytek krwi, aby lepiej zrozumieć stopień lub obecność degranulacji granulek alfa, ale wykracza to poza zakres niniejszego badania. Po trzecie, nie byliśmy w stanie potwierdzić za pomocą mikroskopii elektronowej ani innymi metodami, że wzrost MPV w płytkach krwi wystawionych na działanie glukozy był spowodowany wpływem na splątki mikrotubul.
Mieszaniny WB lub PRP z 25% glukozą zwiększały MPV, sygnalizując początek aktywacji płytek krwi, chociaż badanie to nie wykazało progresji agregacji ani degranulacji. Mieszanina hipertonicznej glukozy powodowała utratę płytek krwi, co prawdopodobnie stanowi efekt lityczny. Częściowa aktywacja lub liza płytek krwi może powodować regenerację tkanek po ich wstrzyknięciu. Nie jest jasne, jakie konsekwencje kliniczne mogą nieść ze sobą te zmiany. Dalsze badania wykazały dokładniejsze pomiary aktywacji lub lizy oraz oceniły różne efekty kliniczne mieszanin hipertonicznej glukozy z WB lub PRP.
Terapia proliferacyjna glukozą to prosta i niedroga terapia regeneracyjna, która szybko się rozwija i jest przedmiotem badań klinicznych. To badanie sugeruje mechanizm fizjologiczny, który, jeśli zostanie potwierdzony, może pomóc nam zrozumieć część mechanizmu regeneracyjnego terapii proliferacyjnej.
Informatyka biomedyczna i zdrowotna na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Missouri w Kansas City, Kansas City, USA
Osoby badane: Wszyscy uczestnicy tego badania wyrazili lub nie wyrazili zgody. Międzynarodowe Towarzystwo Medycyny Komórkowej wydało zatwierdzenie ICMS-2017-003. Poniższy protokół został zatwierdzony do dalszego stosowania przez Instytucjonalną Radę Etyczną Międzynarodowego Towarzystwa Medycyny Komórkowej: Tytuł: Obliczanie wydajności leku w osoczu bogatopłytkowym na podstawie wyjściowej liczby płytek krwi w CBC. Osoby badane na zwierzętach: Wszyscy autorzy potwierdzili, że w tym badaniu nie użyto żadnych zwierząt ani tkanek. Konflikty interesów: Zgodnie z Jednolitym Formularzem Ujawnienia ICMJE, wszyscy autorzy oświadczają, co następuje: Informacje o płatnościach/usługach: Wszyscy autorzy oświadczają, że nie otrzymali wsparcia finansowego od żadnej organizacji na złożoną pracę. Powiązania finansowe: Wszyscy autorzy oświadczają, że obecnie lub w ciągu ostatnich trzech lat nie mają powiązań finansowych z żadną organizacją, która może być zainteresowana złożoną pracą. Inne powiązania: Wszyscy autorzy oświadczają, że nie ma żadnych innych powiązań ani działań, które mogłyby wpłynąć na złożoną pracę.
Harrison TE, Bowler J, Reeves K i wsp. (17 maja 2022 r.) Wpływ glukozy na liczbę i objętość płytek krwi: implikacje dla medycyny regeneracyjnej. Cure 14(5): e25081. doi:10.7759/cureus.25081
© Copyright 2022 Harrison i in. Niniejszy artykuł jest udostępniany w otwartym dostępie na warunkach licencji Creative Commons Attribution CC-BY 4.0. Nieograniczone wykorzystanie, rozpowszechnianie i reprodukcja na dowolnym nośniku są dozwolone pod warunkiem wskazania oryginalnego autora i źródła.