మే 28, 2008న, వాషింగ్టన్‌లోని థర్స్టన్ కౌంటీలోని ల్యాండ్ యాచ్ హార్బర్‌లోని ఒక గిడ్డంగిలో ఎయిర్‌స్ట్రీమ్ ట్రైలర్‌ల వరుస నిలిపి ఉంచబడింది. (డ్రూ పెరైన్/ది న్యూస్ ట్రిబ్యూన్ అసోసియేటెడ్ ప్రెస్ ద్వారా)
2020లో, పామర్ నగర కేంద్రంలో నేను నడుపుతున్న ఆర్ట్ స్టూడియో మూతపడటంతో, ఒక మొబైల్ ఆర్ట్ స్టూడియోను నిర్మించి, నిర్వహించాలని నేను కలలు కనడం మొదలుపెట్టాను. నా ఆలోచన ఏమిటంటే, ఆ మొబైల్ స్టూడియోను నేరుగా అందమైన బహిరంగ ప్రదేశానికి తీసుకువెళ్లి, దారిలో ప్రజలను కలుస్తూ పెయింటింగ్ వేయడం. నేను ట్రైలర్‌గా ఎయిర్‌స్ట్రీమ్‌ను ఎంచుకుని, దాని రూపకల్పన మరియు ఆర్థిక సమీకరణను ప్రారంభించాను.
కాగితంపై నాకు అర్థమైనప్పటికీ, వాస్తవంలో అర్థం కాని విషయం ఏమిటంటే, నా ఈ ఆశయానికి నేను ఒక ట్రైలర్‌ను సొంతం చేసుకుని, దానిని నడపడం అవసరం.
దాన్ని తీసుకున్న కొన్ని నెలల తర్వాత, అన్ని వివరాలు వినడానికి ఆసక్తిగా ఉన్న స్నేహితులతో నేను కాక్‌టెయిల్ తాగుతూ సరదాగా ముచ్చటించాను. వాళ్ళు నన్ను దాని తయారీ, మోడల్, ఇంటీరియర్ డిజైన్ గురించి ప్రశ్నలు అడిగారు. నేను పరిశోధించిన వివరమైన మోడళ్ల ఆధారంగా వాటికి సులభంగా సమాధానమిచ్చాను. కానీ ఆ తర్వాత వాళ్ళ ప్రశ్నలు మరింత నిర్దిష్టంగా మారడం మొదలుపెట్టాయి. నేను నిజానికి ఆ ఎయిర్‌స్ట్రీమ్‌లోకి ఎప్పుడూ అడుగు పెట్టలేదని తెలుసుకున్నప్పుడు, వాళ్ళు నా మాటలను పట్టించుకోనంతగా తమ ముఖాల్లోని ఆందోళనను వెంటనే దాచుకోలేదు. నా ఆలోచనలపై నాకు ఉన్న నమ్మకంతో నేను సంభాషణను కొనసాగించాను.
ఒహియోలో నా ట్రైలర్‌ను తీసుకుని అలాస్కాకు తిరిగి నడుపుకుంటూ వెళ్ళే ముందు, ట్రైలర్ నడపడం నేర్చుకోవాలని నేను గ్రహించాను. ఒక స్నేహితుని సహాయంతో, నేను అది చేశాను.
నేను టెంట్లలోనే పెరిగాను. 90వ దశకంలో మా నాన్న మా కుటుంబం కోసం కొన్న, విపరీతంగా పెద్దదైన రెండు గదుల టెంట్‌తో మొదలుపెట్టి, దాన్ని వేయడానికి రెండు గంటల సమయం పట్టేది. ఆ తర్వాత క్రమంగా REI వారి మూడు సీజన్ల టెంట్‌కు మారాను. ఇప్పుడు మంచి రోజులు వచ్చాయి. ఇప్పుడు నా దగ్గర వాడిన నాలుగు సీజన్ల టెంట్ కూడా ఉంది! చల్లని వెస్టిబ్యూల్ ఉంది!
ఇప్పటి వరకు, అంతే. ఇప్పుడు, నా దగ్గర ఒక ట్రైలర్ ఉంది. నేను దాన్ని లాగుతాను, వెనక్కి నడుపుతాను, సరిచేస్తాను, ఖాళీ చేస్తాను, నింపుతాను, వేలాడదీస్తాను, పక్కన పెడతాను, చలికాలం కోసం భద్రపరుస్తాను, మొదలైనవి.
గత సంవత్సరం నెవాడాలోని టోనోపాలో ఒక చెత్తకుండీ దగ్గర ఒక వ్యక్తిని కలిసిన విషయం నాకు గుర్తుంది. అతను ఒక ట్రైలర్‌పై చుట్టిన గొట్టాన్ని కాంక్రీట్ నేలలోని ఒక రంధ్రంలోకి బిగించాడు, దానిని నేను ఇప్పుడు "చెత్తను పారవేయడం" అనే ఒక విసుగు పుట్టించే ప్రక్రియగా భావిస్తాను. అతని ట్రైలర్ చాలా పెద్దదిగా ఉండి సూర్యరశ్మిని అడ్డుకుంటుంది.
"అదొక డబ్బుల గుంట," అని అతను అన్నాడు, నేను మరియు నా భర్త డాలర్ స్టోర్ నుండి కొన్న పాత నీళ్ల కూజాతో స్టేషన్‌లోని తాగునీటి కుళాయిని నింపుతుండగా — వ్యాన్‌లో జీవితం నిజంగా ఏదైనా ఉంటుందో లేదో చూడటానికి మేము దాన్ని ప్రయోగాత్మకంగా పరిశీలిస్తున్నప్పుడు. మేము దాన్ని ఆస్వాదించాము; ముందుగానే చెప్పాలంటే, మేము ఆస్వాదించాము. "దానికి అంతం లేదు. పిన్ చేయడం, నింపడం, అన్ని నిర్వహణ పనులు."
అయినప్పటికీ, ఆ గాలి ప్రవాహంతో, నాలో ఒక అస్పష్టమైన ఆలోచన మెదిలింది: నాకు నిజంగా ఇదే కావాలా? చక్రాలపై ఒక పెద్ద ఇంటిని, అలాగే ఒక డంప్ స్టేషన్‌ను మోసుకువెళ్లి, అక్కడ ఒక ముతక గొట్టాన్ని తగిలించి, నా రిగ్ నుండి వచ్చే వ్యర్థ జలాలను భూమిలోకి పంపించాల్సిన అవసరం నాకు ఇంకా ఉందా? నేను ఈ ఆలోచనపై నిజంగా దృష్టి పెట్టలేకపోయాను, ఎందుకంటే అప్పటికే నా భావన నన్ను బాగా ఆకర్షించింది, కానీ అది నాలో పైకి కనపడకుండానే ఉండిపోయింది.
అసలు విషయం ఏమిటంటే: అవును, ఈ ట్రైలర్‌కు చాలా పని ఉంది. ట్రక్కు హిచ్‌ను ట్రైలర్‌తో చాలా కచ్చితంగా అమర్చడానికి నేను రివర్సింగ్ గైడ్‌గా ఉండాలి వంటి విషయాలను నాకు ఎవరూ చెప్పరు. మనుషులు చేయాల్సింది ఇదేనా?! అంతేకాకుండా, నేను ఊహించినంత అసహ్యంగా నలుపు మరియు బూడిద రంగు నీరు కురుస్తోంది.
అయితే ఇది చాలా సౌకర్యవంతంగా మరియు హాయిగా కూడా ఉంటుంది. నేను ఒకే సమయంలో ఇంట్లోనూ, బయట కూడా ఉన్నట్లుగా భావిస్తాను, మరియు నాకు అత్యంత ఇష్టమైన ఈ రెండు ప్రదేశాల మధ్య కేవలం ఒక పలుచని గోడ మాత్రమే ఉంది. ఒకవేళ నాకు ఎండ తగిలినా లేదా వర్షం పడినా, నేను ట్రైలర్‌లోకి వెళ్లి కిటికీలు తెరిచి, సోఫాలో సేదతీరుతూ బయటి గాలికి, బయటి దృశ్యానికి సేదతీరుతూనే, బయటి గాలిని ఆస్వాదించగలను. సూర్యాస్తమయాన్ని చూస్తూ నేను రాత్రి భోజనం చేయగలను.
టెంట్లులా కాకుండా, క్యాంప్‌గ్రౌండ్‌లో నా చుట్టుపక్కల వాళ్ళు శబ్దం చేస్తే నేను వెనక్కి వెళ్ళిపోగలను. లోపల ఉన్న ఫ్యాన్ శబ్దం చేసింది. ఒకవేళ కుండపోత వర్షం కురుస్తున్నా, నేను పడుకునే చోట నీటి గుంటలు ఏర్పడతాయని నాకు చింత లేదు.
నేను ఇప్పటికీ చుట్టూ చూస్తూ ఉంటాను మరియు తప్పనిసరిగా కనిపించే ట్రైలర్ పార్కులలో, అక్కడ హుక్‌అప్‌లు, డంప్ స్టేషన్లు, వై-ఫై మరియు లాండ్రీ సౌకర్యాలు ఎంత సులభంగా అందుబాటులో ఉన్నాయో చూసి ఆశ్చర్యపోతుంటాను. నేను కూడా ఇప్పుడు కేవలం టెంట్ క్యాంపర్‌నే కాదు, ఒక ట్రైలర్ ప్రియుడిని కూడా. ఇది నా గుర్తింపును నిలబెట్టుకోవడానికి చేసే ఒక ఆసక్తికరమైన ప్రయత్నం, బహుశా నేను ఏదో ఒక విధంగా బలంగా ఉన్నానని, అందువల్ల అందమైన, దృఢమైన పరికరాలు ధరించిన మిగతా అందరికన్నా నేను ఉన్నతమైన వాడినని భావించడం వల్ల కావచ్చు.
కానీ నాకు ఈ ట్రైలర్ అంటే చాలా ఇష్టం. ఇది నాకు బయట అందించే విభిన్న అనుభవాలను నేను ప్రేమిస్తున్నాను. నా కలలను సాకారం చేసుకునే క్రమంలో, నా గుర్తింపులోని ఈ కొత్త భాగం ఒక ఆహ్లాదకరమైన ఆశ్చర్యంగా మారింది, దీనిని నేను చాలా స్వేచ్ఛగా అంగీకరిస్తున్నాను.