Het beschikt over een bioscoop, een Aga-fornuis met acht deuren, een leren plafond, een oog met gouden rand, een open haard en kapotte tv-schermen aan de muren. Onze schrijvers bezoeken de stralende reus aan de prachtige oevers van Lake Awe.
Het was een zonnige avond aan de prachtige oevers van Loch Awe, diep in de Schotse Hooglanden, en iets fonkelde achter de bomen. Langs een kronkelend zandpad, langs uitgestrekte, weelderige dennenbossen, kwamen we bij een open plek waar groepjes gebeitelde, grijze massa's uit het landschap oprezen als rotsformaties, glinsterend in het licht met hun ruwe zijkanten, alsof ze uit een kristallijn mineraal waren gehouwen.
"Het is bedekt met kapotte tv-schermen," zei Merrikel, de architect van een van de meest bijzondere kastelen die sinds de 17e eeuw in Argyll zijn gebouwd. "We overwogen om groene leisteenplaten te gebruiken om het gebouw eruit te laten zien als een landheer in tweed die op een heuvel staat. Maar toen ontdekten we hoe erg onze opdrachtgever een hekel heeft aan tv, dus dit materiaal leek hem perfect."
Van een afstand lijkt het op een kiezelsteen, of Harlem, zoals ze het hier noemen. Maar als je deze monolithische grijze massa nadert, zie je dat de wanden bedekt zijn met dikke blokken glas, gerecycled uit oude beeldbuisschermen. Het lijkt alsof het is gewonnen uit een toekomstige geologische laag met elektronisch afval, een kostbare afzetting uit het Antropoceen.
Dit is een van de vele bijzondere details van het 650 vierkante meter grote huis, ontworpen als de autobiografie van de opdrachtgevers David en Margaret, die een gezin hebben met zes kinderen en zes kleinkinderen. "Het lijkt misschien een luxe om zo'n groot huis te hebben", zei financieel adviseur David, die me zeven slaapkamers met eigen badkamer liet zien, waarvan er één was ingericht als slaapkamer voor de kleinkinderen met acht stapelbedden. "Maar we hebben het regelmatig vol."
Zoals de meeste kastelen duurde de bouw ervan lang. Het echtpaar, dat al jaren in Quarier's Village bij Glasgow woonde, kocht het terrein van 40 hectare in 2007 voor £250.000 nadat ze het in een vastgoedbijlage van een lokale krant hadden gezien. Het betreft voormalig bosbouwgebied met toestemming om een ​​hut te bouwen. "Ze kwamen naar me toe met een foto van een statig paleis," zei Kerr. "Ze wilden een huis van 1100 vierkante meter met een grote feestkelder en ruimte voor een kerstboom van 5,5 meter. Het moest symmetrisch zijn."
Kerrs architectenbureau, Denizen Works, is niet de eerste plek waar je aan denkt voor het nieuwe landhuis van de baron. Maar hij werd aanbevolen door twee vrienden, op basis van een modern huis dat hij voor zijn ouders ontwierp op het eiland Tire in de Hebriden. Een reeks gewelfde kamers, gebouwd op de ruïnes van een boerderij, won in 2014 de Grand Designs Home of the Year-prijs. "We begonnen met een gesprek over de geschiedenis van de Schotse architectuur," zei Kerr, "van broches uit de ijzertijd [rondhuizen van droog gestapelde stenen] en verdedigingstorens tot Baron Pyle en Charles Rennie Mackintosh. Acht jaar later kregen ze het meest asymmetrische huis, half zo groot, zonder kelder."
Het is een abrupte aankomst, maar het gebouw straalt een ruige bergsfeer uit die op de een of andere manier één lijkt met de omgeving. Het staat aan een meer en neemt een standvastige verdedigingspositie in, als een solide fort, alsof het klaar is om een ​​bende bandieten af ​​te weren. Vanuit het westen zie je de echo van de toren, in de vorm van een stevige, tien meter hoge toren (in tegenstelling tot wat je zou verwachten, bekroond met een bioscoopzaal), en nog veel meer in de raamspleten en diepe afschuiningen. Er zijn talloze verwijzingen naar kastelen op de muren.
Het binnenste deel van de inkeping, nauwkeurig uitgesneden met een scalpel, wordt weergegeven door kleinere stukjes glas, alsof de zachtere binnenste substantie wordt blootgelegd. Hoewel het gebouwd is met een geprefabriceerd houten frame en vervolgens omwikkeld met betonblokken, beschrijft Kerr de vorm als "uit één massief blok gehouwen", verwijzend naar de Baskische kunstenaar Eduardo Chillida, wiens kubieke marmeren sculpturen, die uit gehouwen secties bestaan, als inspiratie dienden. Vanuit het zuiden gezien is het huis een laagbouwhuis dat in het landschap is geïntegreerd, met de slaapkamers aan de rechterkant, waar zich rietvelden of kleine vijvers bevinden om afvalwater uit septische tanks te filteren.
Het gebouw is op een slimme manier bijna onmerkbaar om hem heen geplaatst, maar sommigen staan ​​er nog steeds perplex van. Toen zijn visualisatie voor het eerst in de lokale media verscheen, lieten lezers zich niet onbetuigd. "Het ziet eruit als een idioot. Verwarrend en onhandig," schreef een van hen. "Het lijkt allemaal een beetje op de Atlantische Muur in 1944," zei een ander. "Ik ben helemaal voor moderne architectuur," schreef iemand op een lokale Facebookgroep, "maar het lijkt wel iets wat mijn zoontje in Minecraft heeft gemaakt."
Cole bleef onvermurwbaar. "Het heeft een gezond debat op gang gebracht, en dat is goed", zei hij, eraan toevoegend dat het huis van Tyree aanvankelijk een vergelijkbare reactie had opgeroepen. David beaamt dit: "We hebben het niet ontworpen om indruk te maken op anderen. Dit is wat wij wilden."
Hun smaak is absoluut uniek, zoals binnen te zien is. Naast hun afkeer van televisie, verafschuwde het stel ook de volledig uitgeruste keuken. In de hoofkeuken staat niets anders dan een enorm Aga-fornuis met acht deuren tegen gepolijste roestvrijstalen wanden, een aanrechtblad en een verzilverde keukenkast. Functionele elementen – een spoelbak, vaatwasser, dressoir – zijn weggewerkt in een kleine keuken aan de ene kant, en een koelkast met vriesvak bevindt zich volledig in de bijkeuken aan de andere kant van het huis. Melk voor een kop koffie is op zijn minst nuttig om de stappen te tellen.
In het midden van het huis bevindt zich een grote centrale hal van bijna zes meter hoog. Dit is een theaterruimte waarvan de muren bezaaid zijn met onregelmatig gevormde ramen die uitzicht bieden op het platform erboven, waaronder een kleine prent ter grootte van een kind. "Kinderen vinden het heerlijk om te rennen," zei David, eraan toevoegend dat de twee trappen van het huis een soort cirkelvormig pad vormen.
Kortom, de belangrijkste reden dat de kamer zo groot is, is om plaats te bieden aan de enorme kerstboom die elk jaar uit het bos wordt gehaald en in een trechter in de vloer wordt geplaatst (die binnenkort wordt afgedekt door een decoratief bronzen putdeksel). Ronde openingen in het plafond, afgewerkt met bladgoud, laten warm licht in de grote ruimte vallen, terwijl de muren zijn bekleed met aardse pleisters vermengd met goudkleurige mica-korrels voor een subtiele glans.
De gepolijste betonnen vloeren bevatten ook kleine spiegelfragmenten die, zelfs op bewolkte dagen, de kristalheldere glans van de buitenmuren naar binnen brengen. Het is een schitterende prelude op de meest schitterende ruimte die nog moet worden heringericht: een whisky-heiligdom, een verzonken bar die volledig is bekleed met gepolijst koper. "Rosebank is mijn favoriet", zegt David, verwijzend naar de single malt-distilleerderij in de Lowlands die in 1993 de deuren sloot (hoewel ze volgend jaar heropent). "Wat me interesseert, is dat voor elke fles die ik drink, er één fles minder in de wereld is."
De smaak van het echtpaar komt ook tot uiting in het meubilair. Sommige kamers zijn speciaal ontworpen op basis van kunstwerken in opdracht van de Southern Guild, een designgalerie in Kaapstad, Zuid-Afrika. Zo moest de imposante eetkamer met tongewelf bijvoorbeeld gecombineerd worden met een vier meter lange zwarte stalen tafel met uitzicht op het meer. Deze wordt verlicht door een spectaculaire zwart-grijze kroonluchter met lange, beweegbare spaken, die doen denken aan gekruiste zwaarden of hoorns, zoals je die in de zalen van een adellijk kasteel aantreft.
Ook de woonkamer is ontworpen rondom een ​​grote, L-vormige leren bank die niet naar de tv, maar naar een grote open haard is gericht, een van de vier in het huis. Buiten bevindt zich nog een open haard, die een gezellig hoekje creëert op het terras op de begane grond. Het terras is halfschaduwrijk, zodat u zich kunt opwarmen terwijl u geniet van het "droge" weer aan het meer.
De badkamers zetten het thema van gepolijst koper voort, waaronder een badkamer met twee badkuipen naast elkaar – romantisch, maar vooral geliefd bij de kleinkinderen die graag spelen door naar hun spiegelbeeld in het koperen plafond te kijken. De kleine zithoekjes in het huis, bekleed met paars leer van de leerlooierij Muirhead (leerleverancier van het House of Lords en Concord), hebben een meer autobiografisch tintje.
De bekleding reikt zelfs tot aan het plafond in de bibliotheek, waar boeken staan ​​zoals Donald Trumps 'How to Get Rich' en Winnie the Poohs 'Return to the Hundred Acre Wood', vernoemd naar het landgoed. Maar niets is wat het lijkt. Wanneer je op de rug van een boek drukt, in een onverwacht Scooby-Doo-achtig moment, kantelt de hele boekenkast om en komt er een verborgen kast tevoorschijn.
In zekere zin vat dit het hele project samen: het huis is een zeer eigenzinnige weerspiegeling van de klant, waarbij de zwaarte van de hoogte aan de buitenkant vorm krijgt en de satirische pret, decadentie en ondeugendheid binnenin verborgen blijven. Probeer niet te verdwalen op weg naar de koelkast.