Dziękujemy za odwiedzenie Nature.com. Używana przez Ciebie wersja przeglądarki ma ograniczoną obsługę CSS. Aby zapewnić Ci najlepsze wrażenia, zalecamy korzystanie z nowszej wersji przeglądarki (lub wyłączenie trybu zgodności w Internet Explorerze). W międzyczasie, aby zapewnić ciągłą obsługę, będziemy renderować witrynę bez stylów i JavaScriptu.
TiO2 to materiał półprzewodnikowy stosowany w konwersji fotoelektrycznej. Aby poprawić wykorzystanie światła, nanocząstki niklu i siarczku srebra zsyntetyzowano na powierzchni nanodrutów TiO2 za pomocą prostej metody zanurzeniowej i fotoredukcyjnej. Przeprowadzono serię badań nad katodowym działaniem ochronnym nanokompozytów Ag/NiS/TiO2 na stali nierdzewnej 304, a także uzupełniono dane dotyczące morfologii, składu i charakterystyki absorpcji światła tych materiałów. Wyniki pokazują, że przygotowane nanokompozyty Ag/NiS/TiO2 mogą zapewnić najlepszą ochronę katodową stali nierdzewnej 304, gdy liczba cykli impregnacji-wytrącania siarczkiem niklu wynosi 6, a stężenie fotoredukcyjne azotanu srebra wynosi 0,1 M.
Zastosowanie półprzewodników typu n do ochrony fotokatody za pomocą światła słonecznego stało się w ostatnich latach gorącym tematem. Po wzbudzeniu światłem słonecznym elektrony z pasma walencyjnego (VB) materiału półprzewodnikowego przechodzą do pasma przewodnictwa (CB), generując fotogenerowane elektrony. Jeśli potencjał pasma przewodnictwa półprzewodnika lub nanokompozytu jest bardziej ujemny niż potencjał samotrawiący związanego metalu, te fotogenerowane elektrony przenoszą się na powierzchnię związanego metalu. Akumulacja elektronów prowadzi do polaryzacji katodowej metalu i zapewnia ochronę katodową związanego metalu1,2,3,4,5,6,7. Materiał półprzewodnikowy jest teoretycznie uważany za fotoanodę nieofiarniczą, ponieważ reakcja anodowa nie degraduje samego materiału półprzewodnikowego, lecz utlenianie wody poprzez fotogenerowane otwory lub zaadsorbowane zanieczyszczenia organiczne, bądź obecność kolektorów wychwytujących fotogenerowane otwory. Co najważniejsze, materiał półprzewodnikowy musi mieć potencjał CB bardziej ujemny niż potencjał korozji chronionego metalu. Tylko wtedy fotogenerowane elektrony mogą przejść z pasma przewodzenia półprzewodnika do chronionego metalu. Badania odporności na korozję fotochemiczną skupiały się na nieorganicznych materiałach półprzewodnikowych typu n z szerokimi przerwami energetycznymi (3,0–3,2 EV)1,2,3,4,5,6,7, które reagują jedynie na światło ultrafioletowe (< 400 nm), ograniczając dostępność światła. Badania odporności na korozję fotochemiczną skupiały się na nieorganicznych materiałach półprzewodnikowych typu n z szerokimi przerwami energetycznymi (3,0–3,2 EV)1,2,3,4,5,6,7, które reagują jedynie na światło ultrafioletowe (< 400 nm), ograniczając dostępność światła. Исследования стойкости к фотохимической коррозии были сосредоточены на неорганических полупроводниковых материалах n-типа с широкой запрещенной зоной (3,0–3,2 EV)1,2,3,4,5,6,7, которые реагируют только на ультрафиолетовое излучение (< 400 нм), уменьшение доступности света. Badania nad odpornością na korozję fotochemiczną skupiały się na nieorganicznych materiałach półprzewodnikowych typu n z szeroką przerwą energetyczną (3,0–3,2 EV)1,2,3,4,5,6,7, które reagują jedynie na promieniowanie ultrafioletowe (< 400 nm), przy ograniczonej dostępności światła.光化学耐腐蚀性研究主要集中在具有宽带隙(3,0–3,2EV)1,2,3,4,5,6,7 的无机n型半导体材料上,这些材料仅对紫外光(< 400 nm) 有响应，减少光的可用性。光 化学 耐腐 蚀性 研究 主要 在 具有 宽带隙 宽带隙 宽带隙 (3,0–3,2ev) 1,2,3,4,5,6,6,7 的 无机n 型 材料 上 ， 这些 材料 仅 对 (<400 nm) 有 有 有 有 有 有 有 有 有 有 有 有 有 有 有有 有 有响应,减少光的可用性。 Исследования стойкости к фотохимической коррозии в основном были сосредоточены на неорганических materiał полупроводниковых n-типа с широкой запрещенной зоной (3,0–3,2EV)1,2,3,4,5,6,7, которые чувствительны только к УФ-излучению (<400 нм). Badania nad odpornością na korozję fotochemiczną skupiały się głównie na szerokopasmowych (3,0–3,2EV)1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 materiałach półprzewodnikowych nieorganicznych typu n, które są wrażliwe jedynie na promieniowanie UV. (<400 nm).W rezultacie dostępność światła spada.
W dziedzinie ochrony przed korozją morską kluczową rolę odgrywa technologia fotoelektrochemicznej ochrony katodowej. TiO2 to materiał półprzewodnikowy o doskonałej absorpcji promieniowania ultrafioletowego (UV) i właściwościach fotokatalitycznych. Jednak ze względu na niskie natężenie światła, fotogenerowane dziury elektronowe łatwo rekombinują i nie mogą być ekranowane w warunkach ciemności. Konieczne są dalsze badania w celu znalezienia rozsądnego i wykonalnego rozwiązania. Donoszono, że wiele metod modyfikacji powierzchni można zastosować w celu poprawy światłoczułości TiO2, takich jak domieszkowanie Fe, N oraz mieszanie z Ni₂S₂, Bi₂Se₂, CdTe itp. Dlatego kompozyt TiO₂ z materiałami o wysokiej wydajności konwersji fotoelektrycznej jest szeroko stosowany w dziedzinie fotogenerowanej ochrony katodowej.
Siarczek niklu jest materiałem półprzewodnikowym o wąskiej przerwie energetycznej wynoszącej zaledwie 1,24 eV8,9. Im węższa przerwa energetyczna, tym silniejsze wykorzystanie światła. Po zmieszaniu siarczku niklu z powierzchnią dwutlenku tytanu, stopień wykorzystania światła może zostać zwiększony. W połączeniu z dwutlenkiem tytanu może on skutecznie poprawić wydajność separacji fotogenerowanych elektronów i dziur. Siarczek niklu jest szeroko stosowany w elektrokatalitycznej produkcji wodoru, bateriach i rozkładzie zanieczyszczeń8,9,10. Jednakże jego zastosowanie w ochronie fotokatody nie zostało jeszcze opisane. W niniejszym badaniu wybrano materiał półprzewodnikowy o wąskiej przerwie energetycznej, aby rozwiązać problem niskiej wydajności wykorzystania światła TiO2. Nanocząstki siarczku niklu i srebra zostały związane na powierzchni nanodrutów TiO2 odpowiednio metodą immersyjną i fotoredukcji. Nanokompozyt Ag/NiS/TiO2 poprawia efektywność wykorzystania światła i rozszerza zakres absorpcji światła z ultrafioletu do pasma widzialnego. Jednocześnie osadzanie nanocząsteczek srebra zapewnia nanokompozytowi Ag/NiS/TiO2 doskonałą stabilność optyczną i stabilną ochronę katodową.
Najpierw przycięto folię tytanową o grubości 0,1 mm i czystości 99,9% do rozmiaru 30 mm × 10 mm do eksperymentów. Następnie każdą powierzchnię folii tytanowej wypolerowano 100 razy papierem ściernym o gradacji 2500, a następnie przemyto kolejno acetonem, etanolem absolutnym i wodą destylowaną. Umieszczono płytkę tytanową w mieszaninie o temperaturze 85°C (wodorotlenek sodu:węglan sodu:woda = 5:2:100) na 90 minut, wyjęto i przemyto wodą destylowaną. Powierzchnię wytrawiono roztworem HF (HF:H2O = 1:5) przez 1 minutę, a następnie przemyto naprzemiennie acetonem, etanolem i wodą destylowaną, a na koniec wysuszono do użycia. Nanodruty z dwutlenku tytanu szybko wytworzono na powierzchni folii tytanowej w jednoetapowym procesie anodowania. Do anodowania stosuje się tradycyjny układ dwuelektrodowy, gdzie elektrodą roboczą jest blacha tytanowa, a elektrodą przeciwelektrodową – platynowa. Umieścić płytkę tytanową w 400 ml 2-molowego roztworu NaOH za pomocą zacisków elektrodowych. Prąd stały źródła zasilania jest stabilny i wynosi około 1,3 A. Temperaturę roztworu utrzymywano na poziomie 80°C przez 180 minut podczas reakcji. Blachę tytanową wyjęto, przemyto acetonem i etanolem, następnie wodą destylowaną i wysuszono w sposób naturalny. Następnie próbki umieszczono w piecu muflowym o temperaturze 450°C (szybkość nagrzewania 5°C/min), utrzymywano w stałej temperaturze przez 120 minut i umieszczono w kuwecie suszącej.
Kompozyt siarczku niklu i dwutlenku tytanu uzyskano prostą i łatwą metodą osadzania zanurzeniowego. Najpierw rozpuszczono azotan niklu (0,03 M) w etanolu i mieszano mieszadłem magnetycznym przez 20 minut, aby uzyskać roztwór azotanu niklu w etanolu. Następnie przygotowano siarczek sodu (0,03 M) z mieszanym roztworem metanolu (metanol:woda = 1:1). Następnie tabletki dwutlenku tytanu umieszczono w przygotowanym powyżej roztworze, wyjęto po 4 minutach i szybko przemyto mieszanym roztworem metanolu i wody (metanol:woda = 1:1) przez 1 minutę. Po wyschnięciu powierzchni tabletki umieszczono w piecu muflowym, ogrzewano w próżni w temperaturze 380°C przez 20 minut, schłodzono do temperatury pokojowej i wysuszono. Liczba cykli: 2, 4, 6 i 8.
Nanocząstki Ag modyfikowały nanokompozyty Ag/NiS/TiO2 metodą fotoredukcji12,13. Otrzymany nanokompozyt Ag/NiS/TiO2 umieszczono w roztworze azotanu srebra niezbędnym do przeprowadzenia eksperymentu. Następnie próbki napromieniowano światłem ultrafioletowym przez 30 minut, ich powierzchnie oczyszczono wodą dejonizowaną, a nanokompozyty Ag/NiS/TiO2 uzyskano metodą suszenia naturalnego. Opisany powyżej proces eksperymentalny przedstawiono na rysunku 1.
Nanokompozyty Ag/NiS/TiO2 charakteryzowano głównie za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej z emisją polową (FESEM), spektroskopii dyspersyjnej energii (EDS), rentgenowskiej spektroskopii fotoelektronów (XPS) oraz odbicia rozproszonego w zakresie ultrafioletowym i widzialnym (UV-Vis). FESEM wykonano przy użyciu mikroskopu Nova NanoSEM 450 (FEI Corporation, USA). Napięcie przyspieszające wynosiło 1 kV, a rozmiar plamki 2,0. Urządzenie wykorzystuje sondę CBS do odbioru elektronów wtórnych i wstecznie rozproszonych w celu analizy topograficznej. Pomiary pola elektromagnetycznego (EMF) przeprowadzono za pomocą systemu Oxford X-Max N50 EMF (Oxford Instruments Technology Co., Ltd.) z napięciem przyspieszającym 15 kV i rozmiarem plamki 3,0. Analiza jakościowa i ilościowa z wykorzystaniem charakterystycznych promieni rentgenowskich. Spektroskopię fotoelektronów rentgenowskich przeprowadzono na spektrometrze Escalab 250Xi (Thermo Fisher Scientific Corporation, USA) pracującym w trybie stałej energii z mocą wzbudzenia 150 W i monochromatycznym promieniowaniem Al Kα (1486,6 eV) jako źródłem wzbudzenia. Pełny zakres skanowania 0–1600 eV, energia całkowita 50 eV, szerokość kroku 1,0 eV oraz węgiel zanieczyszczony (~284,8 eV) zostały wykorzystane jako odniesienia do korekcji ładunku energii wiązania. Energia przejścia dla wąskiego skanowania wynosiła 20 eV z krokiem 0,05 eV. Spektroskopię odbicia dyfuzyjnego w zakresie UV-widzialnym przeprowadzono na spektrometrze Cary 5000 (Varian, USA) ze standardową płytką siarczanu baru w zakresie skanowania 10–80°.
W niniejszej pracy skład (procent wagowy) stali nierdzewnej 304 wynosi 0,08 C, 1,86 Mn, 0,72 Si, 0,035 P, 0,029 S, 18,25 Cr, 8,5 Ni, a pozostałą część stanowi Fe. Stal nierdzewna 304 o wymiarach 10 mm x 10 mm x 10 mm, zalana żywicą epoksydową, z odsłoniętą powierzchnią 1 cm2. Powierzchnię przeszlifowano papierem ściernym z węglika krzemu o gradacji 2400 i przemyto etanolem. Następnie stal nierdzewną poddano działaniu ultradźwięków w wodzie dejonizowanej przez 5 minut, a następnie przechowywano w piecu.
W eksperymencie OCP, stal nierdzewna 304 i fotoanoda Ag/NiS/TiO2 zostały umieszczone odpowiednio w komorze korozyjnej i komorze fotoanody (rys. 2). Komora korozyjna została wypełniona 3,5% roztworem NaCl, a do komory fotoanody wlano 0,25 M Na2SO3 jako pułapkę na otwory. Dwa elektrolity oddzielono od mieszaniny za pomocą membrany naftolowej. OCP mierzono na stanowisku elektrochemicznym (P4000+, USA). Elektrodą odniesienia była nasycona elektroda kalomelowa (SCE). Źródło światła (lampa ksenonowa, PLS-SXE300C, Poisson Technologies Co., Ltd.) i płytka odcinająca 420 zostały umieszczone na wylocie źródła światła, umożliwiając przepływ światła widzialnego przez szkło kwarcowe do fotoanody. Elektroda ze stali nierdzewnej 304 jest połączona z fotoanodą za pomocą przewodu miedzianego. Przed eksperymentem elektrodę ze stali nierdzewnej 304 moczono w 3,5% roztworze NaCl przez 2 godziny, aby zapewnić jej stabilność. Na początku eksperymentu, po włączeniu i wyłączeniu światła, wzbudzone elektrony fotoanody docierają do powierzchni stali nierdzewnej 304 poprzez drut.
W eksperymentach dotyczących gęstości fotoprądu, fotoanody 304SS i Ag/NiS/TiO2 umieszczono odpowiednio w ogniwach korozyjnych i fotoanodach (rys. 3). Gęstość fotoprądu mierzono na tym samym stanowisku co OCP. Aby uzyskać rzeczywistą gęstość fotoprądu między stalą nierdzewną 304 a fotoanodą, zastosowano potencjostat jako amperomierz o zerowej rezystancji, łącząc stal nierdzewną 304 z fotoanodą w warunkach niespolaryzowanych. W tym celu zwarto elektrody odniesienia i przeciwelektrody w stanowisku eksperymentalnym, tak aby stanowisko elektrochemiczne działało jako amperomierz o zerowej rezystancji, który mógł mierzyć rzeczywistą gęstość prądu. Elektroda ze stali nierdzewnej 304 jest podłączona do uziemienia stanowiska elektrochemicznego, a fotoanoda jest podłączona do zacisku elektrody roboczej. Na początku eksperymentu, po włączeniu i wyłączeniu światła, wzbudzone elektrony fotoanody poprzez drut docierają do powierzchni stali nierdzewnej 304. W tym momencie można zaobserwować zmianę gęstości fotoprądu na powierzchni stali nierdzewnej 304.
Aby zbadać wydajność ochrony katodowej nanokompozytów na stali nierdzewnej 304, przetestowano zmiany potencjału fotojonizacji stali nierdzewnej 304 i nanokompozytów, a także zmiany gęstości prądu fotojonizacji pomiędzy nanokompozytami i stalami nierdzewnymi 304.
Na rys. 4 przedstawiono zmiany potencjału obwodu otwartego stali nierdzewnej 304 i nanokompozytów pod wpływem promieniowania widzialnego oraz w warunkach ciemności. Na rys. 4a przedstawiono wpływ czasu osadzania NiS przez zanurzenie na potencjał obwodu otwartego, a na rys. 4b przedstawiono wpływ stężenia azotanu srebra na potencjał obwodu otwartego podczas fotoredukcji. Na rys. 4a pokazano, że potencjał obwodu otwartego nanokompozytu NiS/TiO₂ połączonego ze stalą nierdzewną 304 jest znacznie zmniejszony w momencie włączenia lampy w porównaniu z kompozytem siarczku niklu. Ponadto potencjał obwodu otwartego jest bardziej ujemny niż w przypadku czystych nanodrutów TiO₂, co wskazuje, że kompozyt siarczku niklu generuje więcej elektronów i poprawia efekt ochrony fotokatody przed TiO₂. Jednak pod koniec ekspozycji potencjał biegu jałowego szybko wzrasta do potencjału biegu jałowego stali nierdzewnej, co wskazuje, że siarczek niklu nie ma efektu magazynowania energii. Wpływ liczby cykli osadzania zanurzeniowego na potencjał obwodu otwartego można zaobserwować na rys. 4a. Przy czasie osadzania równym 6, potencjał skrajny nanokompozytu osiąga -550 mV względem nasyconej elektrody kalomelowej, a potencjał nanokompozytu osadzonego z współczynnikiem 6 jest znacznie niższy niż nanokompozytu w innych warunkach. Zatem nanokompozyty NiS/TiO2 uzyskane po 6 cyklach osadzania zapewniły najlepszą ochronę katodową dla stali nierdzewnej 304.
Zmiany OCP elektrod ze stali nierdzewnej 304 z nanokompozytami NiS/TiO2 (a) i nanokompozytami Ag/NiS/TiO2 (b) z oświetleniem i bez oświetlenia (λ > 400 nm).
Jak pokazano na rys. 4b, potencjał obwodu otwartego stali nierdzewnej 304 i nanokompozytów Ag/NiS/TiO₂ uległ znacznemu zmniejszeniu po wystawieniu na działanie światła. Po naniesieniu nanocząstek srebra na powierzchnię, potencjał obwodu otwartego uległ znacznemu zmniejszeniu w porównaniu z nanodrutami z czystego TiO₂. Potencjał nanokompozytu NiS/TiO₂ jest bardziej ujemny, co wskazuje, że katodowy efekt ochronny TiO₂ znacznie się poprawia po naniesieniu nanocząstek Ag. Potencjał obwodu otwartego gwałtownie wzrósł pod koniec ekspozycji i w porównaniu z nasyconą elektrodą kalomelową, potencjał obwodu otwartego mógł osiągnąć -580 mV, co było wartością niższą niż w przypadku stali nierdzewnej 304 (-180 mV). Wynik ten wskazuje, że nanokompozyt charakteryzuje się niezwykłym efektem magazynowania energii po osadzeniu na jego powierzchni cząstek srebra. Na rys. 4b pokazano również wpływ stężenia azotanu srebra na potencjał obwodu otwartego. Przy stężeniu azotanu srebra 0,1 M potencjał graniczny względem nasyconej elektrody kalomelowej osiąga -925 mV. Po 4 cyklach aplikacji potencjał utrzymywał się na poziomie z pierwszego zastosowania, co wskazuje na doskonałą stabilność nanokompozytu. Zatem przy stężeniu azotanu srebra 0,1 M, powstały nanokompozyt Ag/NiS/TiO₂ zapewnia najlepszy efekt ochrony katodowej stali nierdzewnej 304.
Osadzanie NiS na powierzchni nanodrutów TiO2 stopniowo poprawia się wraz z wydłużaniem czasu osadzania NiS. Gdy światło widzialne pada na powierzchnię nanodrutu, więcej aktywnych miejsc siarczku niklu jest wzbudzanych do generowania elektronów, a potencjał fotojonizacji maleje. Jednakże, gdy nanocząstki siarczku niklu są nadmiernie osadzane na powierzchni, wzbudzony siarczek niklu ulega redukcji, co nie przyczynia się do absorpcji światła. Po osadzeniu cząstek srebra na powierzchni, dzięki efektowi powierzchniowego rezonansu plazmonowego, wygenerowane elektrony są szybko przenoszone na powierzchnię stali nierdzewnej 304, co zapewnia doskonały efekt ochrony katodowej. Gdy na powierzchni osadzonych jest zbyt wiele cząstek srebra, stają się one punktami rekombinacji fotoelektronów i dziur, co nie przyczynia się do generowania fotoelektronów. Podsumowując, nanokompozyty Ag/NiS/TiO2 mogą zapewnić najlepszą ochronę katodową dla stali nierdzewnej 304 po 6-krotnym osadzeniu siarczku niklu pod 0,1 M azotanem srebra.
Wartość gęstości fotoprądu reprezentuje siłę rozdzielającą fotogenerowanych elektronów i dziur, a im większa gęstość fotoprądu, tym silniejsza siła rozdzielająca fotogenerowanych elektronów i dziur. Istnieje wiele badań pokazujących, że NiS jest szeroko stosowany w syntezie materiałów fotokatalitycznych w celu poprawy właściwości fotoelektrycznych materiałów i do rozdzielania dziur15,16,17,18,19,20. Chen i in. badali grafen wolny od metali szlachetnych i kompozyty g-C3N4 współmodyfikowane NiS15. Maksymalne natężenie fotoprądu modyfikowanego g-C3N4/0,25%RGO/3%NiS wynosi 0,018 μA/cm2. Chen i in. badali CdSe-NiS o gęstości fotoprądu około 10 µA/cm2.16. Liu i in. zsyntetyzowali kompozyt CdS@NiS o gęstości fotoprądu 15 µA/cm218. Jednakże zastosowanie NiS do ochrony fotokatody nie zostało jeszcze opisane. W naszych badaniach gęstość fotoprądu TiO2 została znacząco zwiększona przez modyfikację NiS. Na rys. 5 przedstawiono zmiany gęstości fotoprądu stali nierdzewnej 304 i nanokompozytów w warunkach światła widzialnego i bez oświetlenia. Jak pokazano na rys. 5a, gęstość fotoprądu nanokompozytu NiS/TiO2 gwałtownie wzrasta w momencie włączenia światła, a gęstość fotoprądu jest dodatnia, co wskazuje na przepływ elektronów z nanokompozytu na powierzchnię przez stanowisko elektrochemiczne. Po przygotowaniu kompozytów siarczku niklu gęstość fotoprądu jest większa niż w przypadku czystych nanodrutów TiO2. Gęstość fotoprądu NiS osiąga 220 μA/cm2, co jest 6,8 razy więcej niż w przypadku nanodrutów TiO2 (32 μA/cm2), gdy NiS jest zanurzany i osadzany 6-krotnie. Jak pokazano na rys. 5b, gęstość fotoprądu między nanokompozytem Ag/NiS/TiO2 a stalą nierdzewną 304 była znacznie wyższa niż między czystym TiO2 a nanokompozytem NiS/TiO2 po włączeniu pod lampą ksenonową. Na rys. 5b pokazano również wpływ stężenia AgNO na gęstość fotoprądu podczas fotoredukcji. Przy stężeniu azotanu srebra 0,1 M, gęstość fotoprądu osiąga 410 μA/cm2, co jest wartością 12,8 razy wyższą niż w przypadku nanodrutów TiO2 (32 μA/cm2) i 1,8 razy wyższą niż w przypadku nanokompozytów NiS/TiO2. Na granicy faz nanokompozytu Ag/NiS/TiO2 powstaje heterozłączowe pole elektryczne, które ułatwia separację fotogenerowanych elektronów od dziur.
Zmiany gęstości fotoprądu elektrody ze stali nierdzewnej 304 z (a) nanokompozytem NiS/TiO2 i (b) nanokompozytem Ag/NiS/TiO2 z oświetleniem i bez oświetlenia (λ > 400 nm).
Zatem po 6 cyklach osadzania zanurzeniowego siarczku niklu w 0,1 M stężonym azotanie srebra, gęstość fotoprądu między nanokompozytami Ag/NiS/TiO2 a stalą nierdzewną 304 osiąga 410 μA/cm2, czyli więcej niż w przypadku nasyconych elektrod kalomelowych, osiągając -925 mV. W tych warunkach stal nierdzewna 304 w połączeniu z Ag/NiS/TiO2 może zapewnić najlepszą ochronę katodową.
Na rys. 6 przedstawiono obrazy powierzchni z mikroskopu elektronowego czystych nanodrutów z dwutlenku tytanu, kompozytowych nanocząstek siarczku niklu i nanocząstek srebra w optymalnych warunkach. Na rys. 6a i d przedstawiono czyste nanodruty z TiO2 uzyskane metodą jednoetapowego anodowania. Rozkład powierzchniowy nanodrutów z dwutlenku tytanu jest równomierny, struktury nanodrutów są blisko siebie, a rozkład wielkości porów jest równomierny. Rysunki 6b i e przedstawiają mikrofotografie elektronowe dwutlenku tytanu po 6-krotnej impregnacji i osadzeniu kompozytów siarczku niklu. Na podstawie obrazu z mikroskopu elektronowego powiększonego 200 000 razy na rys. 6e widać, że nanocząstki kompozytu siarczku niklu są stosunkowo jednorodne i charakteryzują się dużą średnicą około 100–120 nm. Niektóre nanocząstki można zaobserwować w przestrzennym położeniu nanodrutów, a nanodruty z dwutlenku tytanu są wyraźnie widoczne. Na rys. 6c i f przedstawiono obrazy mikroskopowe elektronowe nanokompozytów NiS/TiO₂ przy stężeniu AgNO₂ 0,1 M. W porównaniu z rys. 6b i 6e, rys. 6c i 6f pokazują, że nanocząstki Ag są osadzane na powierzchni materiału kompozytowego, przy czym nanocząstki Ag są równomiernie rozłożone i mają średnicę około 10 nm. Na rys. 7 przedstawiono przekrój poprzeczny nanofilmów Ag/NiS/TiO₂ poddanych 6 cyklom osadzania zanurzeniowego NiS przy stężeniu AgNO₂ 0,1 M. Na podstawie obrazów o dużym powiększeniu zmierzona grubość filmu wynosiła 240–270 nm. Zatem nanocząstki siarczku niklu i srebra są gromadzone na powierzchni nanodrutów TiO₂.
Czysty TiO2 (a, d), nanokompozyty NiS/TiO2 z 6 cyklami osadzania zanurzeniowego NiS (b, e) i Ag/NiS/NiS z 6 cyklami osadzania zanurzeniowego NiS przy stężeniu 0,1 M AgNO3. Obrazy SEM nanokompozytów TiO2 (c, e).
Przekrój poprzeczny nanofilmów Ag/NiS/TiO2 poddanych 6 cyklom osadzania zanurzeniowego NiS przy stężeniu AgNO3 wynoszącym 0,1 M.
Na rys. 8 przedstawiono rozkład powierzchniowy pierwiastków na powierzchni nanokompozytów Ag/NiS/TiO2 otrzymanych w 6 cyklach osadzania zanurzeniowego siarczku niklu przy stężeniu azotanu srebra 0,1 M. Rozkład powierzchniowy pierwiastków pokazuje, że wykryto Ti, O, Ni, S i Ag za pomocą spektroskopii energetycznej. Pod względem zawartości, Ti i O są najczęściej występującymi pierwiastkami w rozkładzie, podczas gdy Ni i S są w przybliżeniu takie same, ale ich zawartość jest znacznie niższa niż Ag. Można również udowodnić, że ilość powierzchniowych kompozytowych nanocząstek srebra jest większa niż siarczku niklu. Jednorodny rozkład pierwiastków na powierzchni wskazuje, że nikiel i siarczek srebra są równomiernie związane na powierzchni nanodrutów TiO2. Dodatkowo przeprowadzono analizę spektroskopii fotoelektronów rentgenowskich w celu analizy specyficznego składu i stanu wiązania substancji.
Rozkład pierwiastków (Ti, O, Ni, S i Ag) w nanokompozytach Ag/NiS/TiO2 przy stężeniu AgNO3 0,1 M dla 6 cykli osadzania zanurzeniowego NiS.
Na rys. 9 przedstawiono widma XPS nanokompozytów Ag/NiS/TiO2 otrzymanych przy użyciu 6 cykli osadzania siarczku niklu przez zanurzenie w 0,1 M AgNO3, gdzie rys. 9a przedstawia pełne widmo, a pozostałe widma to widma o wysokiej rozdzielczości pierwiastków. Jak widać z pełnego widma na rys. 9a, w nanokompozycie znaleziono piki absorpcyjne Ti, O, Ni, S i Ag, co dowodzi istnienia tych pięciu pierwiastków. Wyniki testu były zgodne z EDS. Nadmiarowy pik na rys. 9a to pik węglowy użyty do korekty energii wiązania próbki. Na rys. 9b przedstawiono widmo energetyczne o wysokiej rozdzielczości Ti. Piki absorpcyjne orbitali 2p znajdują się przy 459,32 i 465 eV, co odpowiada absorpcji orbitali Ti 2p3/2 i Ti 2p1/2. Dwa piki absorpcyjne dowodzą, że tytan ma wartościowość Ti4+, co odpowiada Ti w TiO2.
Widma XPS pomiarów Ag/NiS/TiO2 (a) i widma XPS o wysokiej rozdzielczości Ti2p(b), O1s(c), Ni2p(d), S2p(e) i Ag 3d(f).
Na rys. 9d przedstawiono widmo energetyczne Ni o wysokiej rozdzielczości z czterema pikami absorpcyjnymi dla orbitalu Ni2p. Piki absorpcyjne przy 856 i 873,5 eV odpowiadają orbitalom Ni2p3/2 i Ni2p1/2 8.10, gdzie piki absorpcyjne należą do Ni2S. Piki absorpcyjne przy 881 i 863 eV dotyczą azotanu niklu i są spowodowane przez odczynnik azotanu niklu podczas przygotowywania próbki. Na rys. 9e przedstawiono widmo S o wysokiej rozdzielczości. Piki absorpcyjne orbitali S2p znajdują się przy 161,5 i 168,1 eV, co odpowiada orbitalom S2p3/2 i S2p1/2 21, 22, 23, 24. Te dwa piki należą do związków siarczku niklu. Piki absorpcyjne przy 169,2 i 163,4 eV dotyczą odczynnika siarczku sodu. Na rys. 9f przedstawiono widmo Ag o wysokiej rozdzielczości, w którym orbitalne piki absorpcyjne 3d srebra znajdują się odpowiednio przy 368,2 i 374,5 eV, a dwa piki absorpcyjne odpowiadają orbitom absorpcyjnym Ag 3d5/2 i Ag 3d3/212,13. Piki w tych dwóch miejscach dowodzą, że nanocząstki srebra występują w stanie srebra pierwiastkowego. Zatem nanokompozyty składają się głównie z Ag, NiS i TiO2, co zostało określone za pomocą rentgenowskiej spektroskopii fotoelektronowej, która dowiodła, że ​​nanocząstki niklu i siarczku srebra zostały skutecznie połączone na powierzchni nanodrutów TiO2.
Na rys. 10 przedstawiono widma odbicia rozproszonego UV-VIS świeżo przygotowanych nanodrutów TiO₂, nanokompozytów NiS/TiO₂ oraz nanokompozytów Ag/NiS/TiO₂. Z rysunku wynika, że ​​próg absorpcji nanodrutów TiO₂ wynosi około 390 nm, a absorbowane światło koncentruje się głównie w obszarze ultrafioletowym. Z rysunku wynika, że ​​po połączeniu nanocząstek niklu i siarczku srebra na powierzchni nanodrutów z dwutlenku tytanu 21, 22, absorbowane światło rozprzestrzenia się w obszarze światła widzialnego. Jednocześnie nanokompozyt wykazuje zwiększoną absorpcję UV, co jest związane z wąską przerwą energetyczną siarczku niklu. Im węższa przerwa energetyczna, tym niższa bariera energetyczna dla przejść elektronowych i wyższy stopień wykorzystania światła. Po połączeniu powierzchni NiS/TiO₂ z nanocząstkami srebra, intensywność absorpcji i długość fali światła nie wzrosły znacząco, głównie ze względu na efekt rezonansu plazmonowego na powierzchni nanocząstek srebra. Długość fali absorpcji nanodrutów TiO₂ nie uległa znaczącej poprawie w porównaniu z wąską przerwą energetyczną kompozytowych nanocząstek NiS. Podsumowując, po połączeniu powierzchni nanodrutów z dwutlenku tytanu siarczkiem niklu i nanocząstkami srebra, ich właściwości absorpcyjne uległy znacznej poprawie, a zakres absorpcji światła rozszerzył się od ultrafioletu do światła widzialnego, co poprawiło stopień wykorzystania nanodrutów z dwutlenku tytanu. Światło to poprawia zdolność materiału do generowania fotoelektronów.
Widma odbicia rozproszonego UV/Vis świeżych nanodrutów TiO2, nanokompozytów NiS/TiO2 i nanokompozytów Ag/NiS/TiO2.
Na rys. 11 przedstawiono mechanizm odporności na korozję fotochemiczną nanokompozytów Ag/NiS/TiO₂ pod wpływem promieniowania widzialnego. Na podstawie rozkładu potencjału nanocząstek srebra, siarczku niklu oraz pasma przewodnictwa dwutlenku tytanu, zaproponowano możliwą mapę mechanizmu odporności korozyjnej. Ponieważ potencjał pasma przewodnictwa nanosrebra jest ujemny w porównaniu z siarczkiem niklu, a potencjał pasma przewodnictwa siarczku niklu jest ujemny w porównaniu z dwutlenkiem tytanu, kierunek przepływu elektronów jest w przybliżeniu następujący: Ag→NiS→TiO₂→stal nierdzewna 304. Gdy światło pada na powierzchnię nanokompozytu, dzięki efektowi powierzchniowego rezonansu plazmonowego nanosrebra, nanosrebro może szybko generować dziury fotogenerowane i elektrony, a fotogenerowane elektrony szybko przemieszczają się z pasma walencyjnego do pasma przewodnictwa w wyniku wzbudzenia. Dwutlenek tytanu i siarczek niklu. Ponieważ przewodnictwo nanocząstek srebra jest bardziej ujemne niż siarczku niklu, elektrony w TS nanocząstek srebra są szybko przekształcane w TS siarczku niklu. Potencjał przewodnictwa siarczku niklu jest bardziej ujemny niż dwutlenku tytanu, dlatego elektrony siarczku niklu i przewodnictwo srebra szybko kumulują się w CB dwutlenku tytanu. Wygenerowane fotoelektrony docierają do powierzchni stali nierdzewnej 304 przez matrycę tytanową, a wzbogacone elektrony uczestniczą w procesie katodowej redukcji tlenu w stali nierdzewnej 304. Proces ten redukuje reakcję katodową i jednocześnie tłumi reakcję rozpuszczania anodowego stali nierdzewnej 304, realizując w ten sposób ochronę katodową stali nierdzewnej 304. Ze względu na powstanie pola elektrycznego heterozłącza w nanokompozycie Ag/NiS/TiO2 potencjał przewodzenia nanokompozytu ulega przesunięciu w bardziej ujemną pozycję, co skuteczniej poprawia efekt ochrony katodowej stali nierdzewnej 304.
Schematyczny diagram procesu fotoelektrochemicznej ochrony antykorozyjnej nanokompozytów Ag/NiS/TiO2 w świetle widzialnym.
W niniejszej pracy nanocząstki siarczku niklu i srebra zsyntetyzowano na powierzchni nanodrutów TiO₂ metodą prostej immersji i fotoredukcji. Przeprowadzono serię badań dotyczących ochrony katodowej nanokompozytów Ag/NiS/TiO₂ na stali nierdzewnej 304. Na podstawie charakterystyki morfologicznej, analizy składu oraz analizy charakterystyk absorpcji światła, wyciągnięto następujące główne wnioski:
Po zastosowaniu 6 cykli impregnacji-osadzania siarczkiem niklu i stężeniu azotanu srebra do fotoredukcji 0,1 mol/l, powstałe nanokompozyty Ag/NiS/TiO2 charakteryzowały się lepszym efektem ochrony katodowej stali nierdzewnej 304. W porównaniu z nasyconą elektrodą kalomelową, potencjał ochronny sięga -925 mV, a prąd ochronny 410 μA/cm².
Na granicy fazowej nanokompozytu Ag/NiS/TiO₂ powstaje heterozłączowe pole elektryczne, które poprawia zdolność rozdzielania fotogenerowanych elektronów i dziur. Jednocześnie zwiększa się efektywność wykorzystania światła, a zakres absorpcji światła rozszerza się z zakresu ultrafioletowego do widzialnego. Nanokompozyt zachowa swój pierwotny stan i dobrą stabilność po 4 cyklach.
Eksperymentalnie przygotowane nanokompozyty Ag/NiS/TiO₂ charakteryzują się jednolitą i gęstą powierzchnią. Nanocząstki siarczku niklu i srebra są równomiernie osadzone na powierzchni nanodrutów TiO₂. Kompozytowe nanocząstki kobaltu, ferrytu i srebra charakteryzują się wysoką czystością.
Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN Efekt fotokatodowej ochrony powłok TiO2 dla stali węglowej w 3% roztworach NaCl. Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN Efekt fotokatodowej ochrony powłok TiO2 dla stali węglowej w 3% roztworach NaCl. Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN Zdjęcie stockowe TiO2 w 3% roztworze NaCl. Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN Efekt ochrony fotokatody za pomocą warstw TiO2 dla stali węglowej w roztworach 3% NaCl. Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN TiO2 薄膜在3% NaCl 溶液中对碳钢的光阴极保护效果. Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN TiO2 薄膜在3% NaCl 溶液中对碳钢的光阴极保护效果. Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN Fotowoltaika na bazie stali nierdzewnej, TiO2 z 3% roztworem NaCl. Li, MC, Luo, SZ, Wu, PF i Shen, JN Ochrona fotokatody stali węglowej za pomocą cienkich warstw TiO2 w 3% roztworze NaCl.Elektrochem. Acta 50, 3401–3406 (2005).
Li, J., Lin, CJ, Lai, YK i Du, RG Fotogenerowana ochrona katodowa nanostrukturyzowanej, przypominającej kwiat warstwy TiO2 domieszkowanej azotem na stali nierdzewnej. Li, J., Lin, CJ, Lai, YK i Du, RG Fotogenerowana ochrona katodowa nanostrukturyzowanej, przypominającej kwiat warstwy TiO2 domieszkowanej azotem na stali nierdzewnej.Lee, J., Lin, SJ, Lai, YK i Du, RG Fotogenerowana ochrona katodowa nanostrukturyzowanej, domieszkowanej azotem warstwy TiO2 w formie kwiatu na stali nierdzewnej. Li, J., Lin, CJ, Lai, YK i Du, RG 花状纳米结构N 掺杂TiO2 薄膜在不锈钢上的光生阴极保护. Li, J., Lin, CJ, Lai, YK i Du, RG.Lee, J., Lin, SJ, Lai, YK i Du, RG Fotogenerowana ochrona katodowa cienkich warstw nanostrukturalnych w kształcie kwiatów TiO2 domieszkowanych azotem na stali nierdzewnej.surfing Płaszcz. technologia 205, 557–564 (2010).
Zhou, MJ, Zeng, ZO i Zhong, L. Właściwości fotogenerowanej ochrony katodowej powłoki TiO2/WO3 nanometrowej wielkości. Zhou, MJ, Zeng, ZO i Zhong, L. Właściwości fotogenerowanej ochrony katodowej powłoki TiO2/WO3 nanometrowej wielkości.Zhou, MJ, Zeng, ZO i Zhong, L. Fotogenerowane właściwości ochronne katodowe powłoki TiO2/WO3 w skali nano. Zhou, MJ, Zeng, ZO i Zhong, L. 纳米TiO2/WO3 涂层的光生阴极保护性能. Zhou, MJ, Zeng, ZO i Zhong, L. 纳米TiO2/WO3 涂层的光生阴极保护性能.Zhou MJ, Zeng ZO i Zhong L. Fotogenerowane właściwości ochronne katodowe powłok nano-TiO2/WO3.koros. nauka. 51, 1386–1397 (2009).
Park, H., Kim, KY i Choi, W. Fotoelektrochemiczne podejście do zapobiegania korozji metali przy użyciu fotoanody półprzewodnikowej. Park, H., Kim, KY i Choi, W. Fotoelektrochemiczne podejście do zapobiegania korozji metali przy użyciu fotoanody półprzewodnikowej.Park, H., Kim, K.Yu. i Choi, V. Fotoelektrochemiczne podejście do zapobiegania korozji metali z wykorzystaniem fotoanody półprzewodnikowej. Park, H., Kim, KY & Choi, W. 使用半导体光阳极防止金属腐蚀的光电化学方法. Park, H., Kim, KY i Choi, W.Park H., Kim K.Yu. i Choi V. Fotoelektrochemiczne metody zapobiegania korozji metali z wykorzystaniem fotoanod półprzewodnikowych.J. Fizyka. Chemia. R. 106, 4775–4781 (2002).
Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ i Scantlebury, D. Badanie hydrofobowej powłoki nano-TiO2 i jej właściwości w zakresie ochrony metali przed korozją. Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ i Scantlebury, D. Badanie hydrofobowej powłoki nano-TiO2 i jej właściwości w zakresie ochrony metali przed korozją. Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ & Scantlebury, D. Исследование гидрофобного покрытия z нано-TiO2 i его свойств для защиты metallov от коррозии. Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ i Scantlebury, D. Badanie hydrofobowej powłoki nano-TiO2 i jej właściwości w zakresie ochrony metali przed korozją. Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ i Scantlebury, D. 疏水纳米二氧化钛涂层及其金属腐蚀防护性能的研究. Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ i Scantlebury, D. Badanie powłoki nano-tlenku tytanu 疵水 i jej właściwości chroniących metale przed korozją. Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ i Scantlebury, D. Гидрофобные покрытия из нано-TiO2 i свойства защиты металлов от korrozja. Shen, GX, Chen, YC, Lin, L., Lin, CJ i Scantlebury, D. Powłoki hydrofobowe nano-TiO2 i ich właściwości chroniące przed korozją metali.Elektrochem. Acta 50, 5083–5089 (2005).
Yun, H., Li, J., Chen, HB i Lin, CJ Badanie powłok nano-TiO2 modyfikowanych N, S i Cl w celu ochrony antykorozyjnej stali nierdzewnej. Yun, H., Li, J., Chen, HB i Lin, CJ Badanie powłok nano-TiO2 modyfikowanych N, S i Cl w celu ochrony antykorozyjnej stali nierdzewnej.Yun, H., Li, J., Chen, HB i Lin, SJ Badanie powłok nano-TiO2 modyfikowanych azotem, siarką i chlorem w celu ochrony antykorozyjnej stali nierdzewnej. Yun, H., Li, J., Chen, HB i Lin, CJ N. S. 和Cl 改性纳米二氧化钛涂层用于不锈钢腐蚀防护的研究. Yun, H., Li, J., Chen, HB & Lin, CJ N、S和Cl Yun, H., Li, J., Chen, HB i Lin, CJ Покрытия N, S и Cl, модифицированные нано-TiO2, для защиты от коррозии нержавеющей stal. Yun, H., Li, J., Chen, HB i Lin, CJ Powłoki N, S i Cl modyfikowane nano-TiO2 do ochrony antykorozyjnej stali nierdzewnej.Elektrochemia. Tom 52, 6679–6685 (2007).
Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ Właściwości fotokatodowej ochrony trójwymiarowych folii z sieci nanodrutów tytanianowych przygotowanych za pomocą połączonej metody sol–żel i hydrotermalnej. Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ Właściwości fotokatodowej ochrony trójwymiarowych folii z sieci nanodrutów tytanianowych przygotowanych za pomocą połączonej metody sol–żel i hydrotermalnej. Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ Фотокатодные защитные свойства трехмерных сетчатых пленок титанатных nanoпроволок, приготовленных комбинированным золь-гель и гидротермическим методом. Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ Fotokatodowe właściwości ochronne trójwymiarowych warstw siatkowych nanodrutów tytanianowych przygotowanych metodą sol-żel i hydrotermalną. Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ溶胶-凝胶和水热法制备三维钛酸盐纳米线网络薄膜的光阴极保护性能. Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ. Właściwości ochronne 消铺-铲和水热法发气小水小水化用线线电视电器电影电影电影电影电影. Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ Фотокатодные свойства трехмерных тонких пленок из сетки нанопроволок титаната, приготовленных золь-гель и гидротермическими методами. Zhu, YF, Du, RG, Chen, W., Qi, HQ i Lin, CJ Właściwości ochrony fotokatodowej cienkich warstw trójwymiarowej sieci nanodrutów tytanianowych przygotowanych metodą sol-żel i hydrotermalną.Elektrochemia. Communication 12, 1626–1629 (2010).
Lee, JH, Kim, SI, Park, SM i Kang, M. Heterozłączowy układ fotokatalityczny pn-N-TiO2 uczulony NiS do wydajnej fotoredukcji dwutlenku węgla do metanu. Lee, JH, Kim, SI, Park, SM i Kang, M. Heterozłączowy układ fotokatalityczny pn z TiO2 uczulanym NiS do wydajnej fotoredukcji dwutlenku węgla do metanu.Lee, JH, Kim, SI, Park, SM i Kang, M. Fotokatalityczny układ pn-heterozłączowy na bazie TiO2 uczulony NiS do wydajnej fotoredukcji dwutlenku węgla do metanu. Lee, JH, Kim, SI, Park, SM & Kang, M. 一种pn 异质结NiS 敏化TiO2光催化系统,用于将二氧化碳高效光还原为甲烷。 Lee, JH, Kim, SI, Park, SM i Kang, M.Lee, JH, Kim, SI, Park, SM i Kang, M. Fotokatalityczny układ pn-heterozłączowy na bazie TiO2 uczulony NiS do wydajnej fotoredukcji dwutlenku węgla do metanu.Ceramika. Interpretacja. 43, 1768–1774 (2017).
Wang, QZ i in. CuS i NiS działają jako kokatalizatory, zwiększające fotokatalityczną emisję wodoru na TiO2. Interpretacja. J.Hydro. Energy 39, 13421–13428 (2014).
Liu, Y. i Tang, C. Wzmocnienie fotokatalitycznego wydzielania H2 w nanowarstwach TiO2 poprzez obciążenie powierzchni nanocząstkami NiS. Liu, Y. i Tang, C. Wzmocnienie fotokatalitycznego wydzielania H2 w nanowarstwach TiO2 poprzez obciążenie powierzchni nanocząstkami NiS.Liu, Y. i Tang, K. Wzmocnienie fotokatalitycznego uwalniania H2 w foliach z nanopłytkami TiO2 poprzez obciążenie powierzchni nanocząstkami NiS. Liu, Y. & Tang, C. 通过表面负载NiS 纳米颗粒增强TiO2 纳米片薄膜上的光催化产氢. Liu, Y. i Tang, C.Liu, Y. i Tang, K. Ulepszona fotokatalityczna produkcja wodoru na cienkich warstwach nanopłytek TiO2 poprzez osadzanie nanocząstek NiS na powierzchni.las. J. Fizyka. Chemia. A 90, 1042–1048 (2016).
Huang, XW i Liu, ZJ Porównawcze badanie struktury i właściwości folii z nanodrutów na bazie Ti–O przygotowanych metodą anodyzacji i utleniania chemicznego. Huang, XW i Liu, ZJ Porównawcze badanie struktury i właściwości folii z nanodrutów na bazie Ti–O przygotowanych metodą anodyzacji i utleniania chemicznego. Huang, XW & Liu, ZJ Сравнительное исследование структуры i свойств пленок нанопроводов на основе Ti-O, полученных методами анодирования и химического окисления. Huang, XW i Liu, ZJ Porównawcze badanie struktury i właściwości warstw nanodrutów Ti-O otrzymanych metodą anodowania i utleniania chemicznego. Huang, XW & Liu, ZJ 阳极氧化法和化学氧化法制备的Ti-O 基纳米线薄膜结构和性能的比较研究. Huang, XW & Liu, ZJ 阳极utlenianie, utlenianie chemiczne, przygotowanie, Ti-O基基基小线struktura cienkowarstwowa, właściwości, badania porównawcze. Huang, XW & Liu, ZJ Сравнительное исследование структуры и свойств тонких пленок из нанопроволоки на основе Ti-O, полученных анодированием и shimiческим окислением. Huang, XW i Liu, ZJ Porównawcze badanie struktury i właściwości cienkich warstw nanodrutów Ti-O przygotowanych metodą anodyzacji i utleniania chemicznego.J. Alma mater. nauka technologia 30, 878–883 (2014).
Li, H., Wang, XT, Liu, Y. i Hou, BR Ag i SnO2 współuczulone fotoanody TiO2 w celu ochrony stali 304SS w świetle widzialnym. Li, H., Wang, XT, Liu, Y. i Hou, BR Ag i SnO2 współuczulone fotoanody TiO2 w celu ochrony stali 304SS w świetle widzialnym. Li, H., Wang, XT, Liu, Y. & Hou, BR Ag i SnO2 są zdjęciami TiO2 dla 304SS w kamerze wideo. Li, H., Wang, XT, Liu, Y. i Hou, BR Ag i SnO2 współczuły fotoanody TiO2 w celu ochrony 304SS w świetle widzialnym. Li, H., Wang, XT, Liu, Y. & Hou, BR Ag 和SnO2 共敏化TiO2 光阳极,用于在可见光下保护304SS. Li, H., Wang, XT, Liu, Y. & Hou, BR Ag Li, H., Wang, XT, Liu, Y. & Hou, BR Zdjęcie TiO2, совместно сенсибилизированный Ag i SnO2, dla защиты 304SS w видимом свете. Li, H., Wang, XT, Liu, Y. i Hou, BR Fotoanoda TiO2 współczuła z Ag i SnO2 w celu ochrony przed światłem widzialnym stali 304SS.koros. nauka. 82, 145–153 (2014).
Wen, ZH, Wang, N., Wang, J. i Hou, BR Ag i CoFe2O4 współuczulone nanodruty TiO2 w celu ochrony fotokatodowej stali 304 SS w świetle widzialnym. Wen, ZH, Wang, N., Wang, J. i Hou, BR Ag i CoFe2O4 współuczulone nanodruty TiO2 w celu ochrony fotokatodowej stali 304 SS w świetle widzialnym.Wen, ZH, Wang, N., Wang, J. i Howe, BR Ag i CoFe2O4 współuczulane nanodrutem TiO2 w celu ochrony fotokatody 304 SS w świetle widzialnym. Wen, ZH, Wang, N., Wang, J. & Hou, BR Ag 和CoFe2O4 共敏化TiO2 纳米线,用于在可见光下对304 SS 进行光阴极保护. Wen, ZH, Wang, N., Wang, J. & Hou, BR AgWen, ZH, Wang, N., Wang, J. i Howe, BR Ag i CoFe2O4 współuczulały nanodruty TiO2 w celu ochrony fotokatody 304 SS w świetle widzialnym.Interpretacja. J. Elektrochemia. nauka. 13, 752–761 (2018).
Bu, YY i Ao, JP Przegląd cienkich warstw półprzewodnikowych do fotoelektrochemicznej ochrony katodowej metali. Bu, YY i Ao, JP Przegląd fotoelektrochemicznej ochrony katodowej cienkich warstw półprzewodnikowych dla metali. Bu, YY & Ao, JP Opublikowane zdjęcia metalowiec. Bu, YY i Ao, JP Przegląd fotoelektrochemicznej ochrony katodowej cienkich warstw półprzewodnikowych dla metali. Bu, YY & Ao, JP 金属光电化学阴极保护半导体薄膜综述。 Metalizacja Bu, YY i Ao, JP. Bu, YY & Ao, JP Обзор металлической fotomontaż пленок. Bu, YY i Ao, JP Przegląd metalicznej fotoelektrochemicznej ochrony katodowej cienkich warstw półprzewodnikowych.Zielone środowisko energetyczne. 2, 331–362 (2017).