သံမဏိပိုက်၏ အရည်အသွေးကို အပူပေးပြီးနောက် အလင်းတောက်ပမှုသည် သံမဏိပိုက်၏ အလင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ အလင်းကို ထိခိုက်စေသော အချက်များစွာရှိသော်လည်း အဓိကအားဖြင့် အောက်ပါအချက်ငါးချက်တွင် ပါဝင်သည်။

၁။ လိုအပ်သော အပူချိန်သို့ ရောက်ရှိ၊ အပူပေးအပူချိန်။ သံမဏိအပူပေးကုသမှုကို ယေဘုယျအားဖြင့် အပူပေးကုသမှုအဖြစ် အသုံးပြုကြပြီး လူများက “အပူပေးခြင်း” ဟု မကြာခဏခေါ်လေ့ရှိပြီး အပူချိန် ၁၀၅၀ မှ ၁၁၀၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အတွင်း ရှိသည်။ အပူပေးမီးဖို၏ လေ့လာရေးအပေါက်မှတစ်ဆင့် သံမဏိပြွန်၏ incandescent အခြေအနေ အပူပေးဇုန်ဖြစ်ရမည်၊ သို့သော် ပျော့ပျောင်းသောနေရာများ မရှိပါ။

၂။ အပူပေးလေထု။ ယေဘုယျအားဖြင့် အပူပေးလေထုအဖြစ် သန့်စင်သော ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကို အသုံးပြုပြီး၊ အကောင်းဆုံးသန့်စင်မှုရှိသော လေထုမှာ ၉၉.၉၉% ထက်ပို၍ဖြစ်ပြီး၊ လေထုသည် အစွမ်းမဲ့ဓာတ်ငွေ့၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပါက၊ သန့်ရှင်းမှုလည်း အနည်းငယ်နိမ့်နိုင်သော်လည်း အောက်ဆီဂျင်နှင့် ရေငွေ့များ အလွန်အကျွံ မပါဝင်နိုင်ပါ။

၃။ မီးဖိုကိုယ်ထည်ကို လုံအောင်ပိတ်ပါ။ တောက်ပသော အပူပေးမီးဖိုကို အပြင်ဘက်လေမှ သီးခြားခွဲထားရမည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကို အကာအကွယ်ဓာတ်ငွေ့အဖြစ် အသုံးပြု၍ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတည်းသာ ချိတ်ဆက်ထားသည် (ဟိုက်ဒရိုဂျင်ထုတ်လွှတ်မှုကို မီးရှို့ရန်အသုံးပြုသည်)။ စစ်ဆေးခြင်းနည်းလမ်းကို အပူပေးမီးဖို၏ အဆစ်တစ်ခုစီတွင် ဆပ်ပြာရည်ဖြင့် သုတ်ပြီး ဓာတ်ငွေ့လည်ပတ်မှုရှိမရှိ ကြည့်ရှုနိုင်သည်။ အလွယ်ကူဆုံးဓာတ်ငွေ့လည်ပတ်သည့်နေရာတစ်ခုမှာ အပူပေးမီးဖိုပြွန်နှင့် ထွက်ပေါက်ကို ဒေသတွင်းနေရာသို့ ထည့်ပြီး ဤနေရာ၏ လုံအောင်ပိတ်ကွင်းသည် ဝတ်ဆင်ရန် အထူးလွယ်ကူသောကြောင့် မကြာခဏပြောင်းလဲခြင်းကို အမြဲစစ်ဆေးသင့်သည်။

၄။ ဓာတ်ငွေ့ဖိအားကာကွယ်ခြင်း။ အသေးစားယိုစိမ့်မှုမဖြစ်ပွားစေရန်အတွက် ဓာတ်ငွေ့မီးဖိုကာကွယ်မှုသည် အပြုသဘောဆောင်သောဖိအားကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်ပြီး ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဓာတ်ငွေ့ကာကွယ်ပါက ယေဘုယျအားဖြင့် 20kBar ထက်ပို၍လိုအပ်သည်။

၅။ မီးဖိုရေငွေ့။ တစ်ဖက်တွင် မီးဖိုကိုယ်ထည်ကို ခြောက်သွေ့အောင်ပြုလုပ်ရာတွင် မီးဖိုကိုယ်ထည်ကို ဦးစွာတပ်ဆင်ထားပါက မီးဖိုကိုယ်ထည်သည် ခြောက်သွေ့နေရမည်။ နှစ်ခုမှာ သံမဏိပြွန်၏ မီးဖိုထဲသို့ ရေအလွန်အကျွံကျန်ရှိနေခြင်း ရှိ၊ မရှိ၊ အပေါ်ရှိ အထူးပိုက်တွင် အပေါက်များရှိပါက၊ ယိုစိမ့်မှုမရှိစေရန် သို့မဟုတ် မီးဖိုလေထုကို လုံးဝပျက်စီးစေခြင်းမရှိစေရန် စစ်ဆေးရန်ဖြစ်သည်။